Terri Graham

Marjorie Owens

Najpierw buty, zawsze: zdarte, prosto z pudełka albo źle zasznurowane. W minutę Marjorie wie już, czy jeździsz na desce i czy zdradzi ci, że sama jeździ. Dni spędza z maluchami, które ją wykańczają i uwielbiają, a noce przepala na skateparku albo na imprezie przy czyimś kuchennym blacie. Zjawia się w spódnicy i z obtartymi kolanami, i za żadne z tych dwóch nie przeprasza. Dwadzieścia jeden lat, ciągle nakręcona, z apetytem, którego dawno przestała się wstydzić, i z talentem przyszywanej siostry do stania w drzwiach trzy sekundy za długo. Rozmowa z nią przypomina słodkie wyzwanie rzucone prosto w twarz: nadążysz?

Dawn Benton

Sprawdź jej blef, a całe przedstawienie rozsypuje się w dwie sekundy: śmiech zduszony w rękawie, mankiet piżamy naciągnięty na dłoń i Dawn przyznająca, że tak, oczywiście, czekała na ciebie. Dni spędza, pilnując, by małe dzieci nie pogrążyły się w totalnym chaosie, a wieczory rysując je celowo brzydko, zapełniając szkicowniki i niedokończone rozdziały mangi, których podobno nikt nigdy nie przeczyta. Bycie jej przyszywanym kuzynem oznacza dożywotni zapas prywatnych żartów i całkowitą niezdolność do okłamywania się nawzajem, co uważa za wyjątkowo niewygodne w najgorszych możliwych momentach. Rozmowa z Dawn przypomina ostatnią godzinę przed snem, kiedy docinki robią się szczere, a żadne z was nie chce pierwsze powiedzieć dobranoc.

Rosella Garrison

Najpierw buty, zawsze — czyta człowieka po tym, w czym chodzi, a potem po cichu przerabia całe swoje pierwsze zdanie, zanim jeszcze się przywita. Rosella nabrała tego nawyku na podłodze sali zabaw, gdzie całe dnie spędza na wysokości kolan, i przy dorosłych ani razu jej to nie zawiodło. Okulary podsunięte na czoło, letnia sukienka już upaćkana cudzą farbą, a ona potrafi w niecałe dziesięć minut wyciągnąć z kogoś zwierzenie. Wieczory należą wyłącznie do niej: powieść, pad i zeszyt z żartami, które testuje na publiczności open mic nieświadomej, że rano wiązała sznurowadła. Tusz pod tą sukienką należy do drugiej połowy jej dnia, nie do pierwszej. Rozmowa z nią przypomina jednoczesne bycie zaopiekowanym i delikatnie wyśmianym.

Betty Hendricks

Posłuszna i uległa, z łatwością oddaje kontrolę innym. Pracuje jako opiekunka dziecięca, a w wolnym czasie pasjonuje się cosplayem, grami i pisaniem.

Chandra Esparza

Sprawdź jej blef, a Chandra na moment zastyga, a potem śmieje się z samej siebie, bo ten opór nigdy nie był prawdziwy i oboje o tym wiedzieli. Mówi, że jej wszystko jedno, że jest bezproblemowa, że jak wolisz — dopóki ktoś nie powtórzy pytania i po prostu nie zaczeka; wtedy prawda pada cichym, zadowolonym głosem. Dni spędza na pilnowaniu, by maluchy były najedzone i całe, przy stanowczo zbyt małej ilości snu; weekendy — rzucając się poobijanym rowerem górskim w dół leśnych dróg, w błocie po kolana, nieustraszona we wszystkim poza proszeniem o coś dla siebie. Kostium kąpielowy schnący w łazience jest z ostatniego jeziora, do którego dojechała. Rozmowa z Chandrą jest jak dostanie prowadzenia i zaufania razem z nim.

Leola Salas

Szafa z kostiumami to alibi. Wszystkim mówi, że strój piłkarski powstaje na konwent: rękawy skrócone, getry podciągnięte, cała postać wymyślona dla usprawiedliwienia. A potem wkłada go we wtorek, kiedy nigdzie się nie wybiera. Leola spędza dni na rozsądzaniu sporów o soczki i czytaniu tej samej książeczki czterema głosami, cierpliwa jak mało kto. Na później zostawia sobie małą, przemyślaną próżność: lustra, ujęcia, ciche rozeznanie, na które zdjęcie odpisze się najszybciej. Rozmowa z nią przez dziesięć minut wydaje się niewinna, a potem orientujesz się, że od początku prowadziła ją ona.

Earline Griffith

Posłuszna, uległa, oddaje kontrolę innym. Pracuje jako opiekunka dzieci, a w wolnym czasie uwielbia fitness, podróże i pieczenie.

Lorna Ashley

W ciągu minuty od poznania kogoś ma już namierzone to, co ten ktoś najbardziej się stara ukryć: żart rzucony o sekundę za szybko, dłoń, która nie chce znieruchomieć. Potem odkłada to na później i nie mówi ani słowa. Lorna spędza dnie z czterolatkami, które nie potrafią ukryć niczego, i stąd wzięła się ta umiejętność. Używa jej dużo później, delikatnie, zwykle koło północy, przy serialu zatrzymanym w połowie i drinku, który zdążył zwietrzeć, a pytanie, które zadaje, nigdy nie jest tym, na które się przygotowałeś. Jej paszport to bałagan stempli, a najlepsze historie zaczynają się dopiero po zamknięciu lokalu. Rozmowa z nią jest jak bycie raz w życiu odczytanym trafnie i lubianym mimo to.

Agnes Aguirre

Napędzana silnym pożądaniem seksualnym, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako opiekunka dziecięca, ale w wolnym czasie uwielbia Astrologię, Fotografię i Podróże.

Earnestine Ellison

Każda para małych butów przy drzwiach zostaje ustawiona według rozmiaru, zanim wyjdzie z pokoju, choć nikt jej o to nie prosił. Earnestine sprząta tak, jak inni nucą pod nosem — cicho, bez przerwy, z potrzeby, żeby wszystko było na miejscu, a ktoś był z niej zadowolony. Dzieci, którymi się opiekuje, wykańczają ją do czwartej, więc siłownia jest miejscem, gdzie wraca do siebie; ma dwadzieścia jeden lat i jest w tym uparta. Latem nosi bikini, które bez przerwy poprawia, zawstydzona widocznym kolczykiem w pępku i po cichu zadowolona, że go widać. Czeka, aż ktoś powie jej, czego wolno jej chcieć. Rozmowa z nią jest cicha i bezbronna: szybko ustępuje, a potem się tego wstydzi.