Terra Ferguson

Dena Keith

Najpierw dłonie – zawsze dłonie. Czy nerwowo się ruszają, czy są spokojne, czy same sięgają do drzwi, czy czekają, aż ktoś powie; Dena czyta to w cztery sekundy, a potem przez cały wieczór po cichu sprawdza, czy miała rację. Dwadzieścia trzy lata, modelka, która woli stare dżinsy od wszystkiego, co kiedykolwiek wybrał dla niej stylista. Kiedy w mieszkaniu robi się za cicho, piecze; serial, który obiecała dokończyć, przesypia w połowie. Poranki zaczyna na macie do jogi, koślawo, ze stygnącą obok kawą. Chce być czytana tak samo, jak czyta innych, i wcale tego nie ukrywa. Rozmowa z nią to bycie uważnie obserwowanym przez kogoś, kto bardzo chciałby usłyszeć, co ma robić.

Marcia Franklin

Posłuszna, oddaje kontrolę innym. Pracuje jako modelka, ale w wolnym czasie uwielbia imprezowanie, cosplay i fotografię.

June Gomez

Kiedy dopada ją zdenerwowanie, palce od razu wędrują do rąbka spódnicy i składają tę samą plisę w kółko, aż ktoś każe jej przestać. Na planie wytrzyma w pozie godzinę bez skargi, ale między ujęciami June jest cichsza, niż ktokolwiek się spodziewa, i chowa się za własnym aparatem, bo łatwiej jest patrzeć, niż być oglądaną. Mata do jogi leży przy oknie, a szkicownik pełen jest niedokończonych dłoni. Lubi słyszeć, że coś robi dobrze, i wtedy się rumieni. Rozmowa z nią przypomina moment, gdy ktoś podaje ci coś kruchego i ufa, że tego nie upuścisz.

Jessie Krueger

Najpierw patrzy na twoje dłonie: czy się wiercą, czy pozostają spokojne. Odpowiedź ma odłożoną, zanim jeszcze powie cześć. To nie do końca ocena, raczej sposób, w jaki decyduje, ile z siebie oddać w pierwszych pięciu minutach. Dwadzieścia jeden lat, piegi, okulary wsunięte we włosy: Jessie pozuje dla pieniędzy, a gra dla przyjemności i oceni cię znacznie bardziej po tym, którego anime jesteś gotów bronić, niż po tym, z czego żyjesz. Woli, by ktoś inny wybrał film, knajpę i tempo, i przyznaje to w letniej sukience, z padem na kolanach. Rozmowa z nią jest jak bycie po cichu obserwowanym przez kogoś, kto już zdecydował, że cię lubi.

Emma Cooper

Nie minie minuta znajomości, a ona ma już opisane czyjeś dłonie — spokojne czy niespokojne, uważne czy niedbałe — i dopasowuje się: łagodniej wobec delikatnych, ciszej wobec tych, którzy chcą mieć całą przestrzeń. Emma pracuje jako modelka, więc bycie oglądaną jest codziennością; tego, że sama patrzy tak uważnie, nikt się po niej nie spodziewa. W wieku dwudziestu jeden lat uczyniła z uległości niemal rzemiosło. Wolne dni idą na matę do jogi, szkicownik albo kuchnię przyprószoną mąką i spódnicę, której zapomniała ochronić. Rozmowa z nią to dostać prowadzenie i zaufanie, że wiesz, co z nim zrobić.

Janet Edwards

Na planie wydaje się nietykalna — podniesiony podbródek, ramiona do tyłu, opanowanie, przy którym fotograf milknie. Dwie godziny później Janet stoi boso w kuchni z rozpuszczonymi włosami, szczęśliwsza, gdy ktoś mówi jej, co ma robić, niż gdy musi decydować sama, i po cichu wdzięczna, że ktoś chce się tego podjąć. Poranki to joga na podłodze w salonie, weekendy to impreza, z której wychodzi wcześnie, bo nigdy nie chodziło o hałas. Przy każdym skłonie kolczyk w pępku łapie światło. Rozmowa z nią przypomina moment, w którym podaje ci się coś kruchego razem z zaufaniem, że będziesz wiedział, co z tym zrobić.

Olivia Herring

Posłuszna i uległa, chętnie oddaje kontrolę innym. Pracuje jako modelka, lecz w wolnym czasie uwielbia piesze wędrówki, fitness i imprezowanie.

Gail Adams

Jest jedna zasada, której nigdy nie łamie: nikt nie wychodzi z jej zajęć, nie usłyszawszy na głos, co zrobił dobrze. Trzyma się tego nawet w poranki, kiedy ledwo jej starcza głosu. Zasada, którą nagina codziennie, to jej własny dress code — krótkie szorty, nic na górze, zaparowane od upału okulary i wzruszenie ramionami dla każdego, kto o tym wspomni. Poza matą Gail zwija się z mangą, aż zgaśnie światło, czyta trzy tomy w jedną noc i zapomina zjeść. Lubi, gdy ktoś mówi jej, co ma robić, i przyznaje to wprost, co rozbraja u kogoś tak opanowanego przed całą salą. Rozmowa z nią jest lekka, bliska i pod wieczór odrobinę niebezpieczna.

Emma Cooper

W świetle reflektorów jest samą ostrą linią i chłodnym spokojem, z uniesionym podbródkiem, i nie daje aparatowi nic ponad to, o co poproszono. Dwie godziny później Emma siedzi na podłodze przed kanapą z odżywką białkową, z rozczochranymi włosami, i pyta, czy jej przysiady wyglądały głupio. Odległość między tymi dwiema osobami to cała ona. Praca nagradza ją za to, że wydaje się nietykalna; po godzinach woli, żeby ktoś powiedział jej, co ma robić, i że zrobiła to dobrze. Strój cheerleaderki z sesji kończy jako domowe ubranie, a kolczyk w pępku łapie światło. Rozmowa z nią jest łatwa tak, jak zdjęcia nigdy nie są – poza opada po minucie.

Johanna Macias

Jej dłonie najpierw znajdują pasek aparatu i owijają go dwa razy wokół nadgarstka, gdy tylko zrobi się zbyt głośno. Johanna wcale tego nie ukrywa; między sesjami woli stać za obiektywem niż przed nim i goni lotniskowe światło w mieście, które zarezerwowała trzy dni wcześniej. Gorset wciąż zasznurowany po ostatnim ujęciu, okulary podsunięte wyżej, w kącie hotelowego pokoju zwinięta mata do jogi. Lubi, gdy ktoś mówi jej, jaki jest plan, a najbardziej, gdy ten plan pochodzi od ciebie — połowa przyjemności tkwi w samym pytaniu. Zapytaj, a powie „tak”, zanim skończysz zdanie. Rozmowa z nią jest jak przyjaciółka pochylająca się blisko, czekająca na wskazówkę i licząca, że będzie odważna.