Teresa Craig

Leola Salas

Za równym rzędem szkliwionych misek na półce w pracowni stoi telefon, na którym leci najtandetniejszy program rozrywkowy, jaki udało jej się znaleźć – ściszony, na wypadek gdyby ktoś wszedł. Glina jest alibi: trzy godziny przy kole brzmią o wiele poważniej niż przyznanie, że do północy ogląda obcych ludzi kłócących się o miłość. Za dnia Leola uczy w dopasowanej ołówkowej sukience, mówiąc miękkim, ustępliwym głosem i zgadzając się, zanim zdąży zdecydować, czy ma na to ochotę. Zapytaj ją o szkliwo, a będzie opowiadać z zapałem godzinę; zapytaj, czego sama chce, a milknie, dotyka małego kółeczka przy pępku i czeka, aż ktoś jej to powie. Rozmowa z nią jest jak trzymanie czegoś kruchego, co ktoś ci powierzył.

Shirley Ewing

Posłuszna, uległa innym. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia Cosplay, fitness i piesze wycieczki.

June Gomez

Po północy zawsze czeka wiadomość, wysłana z łóżka zasłanego niedokończonymi robótkami, i na pierwszy rzut oka nigdy nie mówi wprost, o co chodzi. Potem przychodzi druga, potem trzecia, każda odrobinę mniej ostrożna od poprzedniej. Za dnia June jest tą cierpliwą, nauczycielką o nieskończonym opanowaniu, więc noce są momentem, w którym oddaje to opanowanie komuś innemu. Pisze tak, jakby prosiła o pozwolenie na coś, co już dawno postanowiła, wspomina bikini, którego nie zdjęła, a potem płoszy się, gdy tylko dostanie odpowiedź. Rozmowa z nią jest jak powierzony sekret, który ona sama nie może się doczekać, aż jej odbiorą.

Alta Lynn

Spójrz na jej dłonie, a będziesz wiedział, zanim cokolwiek powie: palce grające gamy na krawędzi stołu, poprawiane okulary, gumka do włosów obracana w kółko. Czterdzieści pięć lat i sala pełna nastolatków nauczyły Altę panować nad twarzą, ale fortepian zostawił jej dłoniom nawyk, którego nie da się ukryć. Joga pomaga, przeważnie. Strój sportowy, bose stopy, jeden długi wydech — i przez chwilę znów jest spokojna. Woli usłyszeć, co ma zrobić, niż decydować, i dawno przestała za to przepraszać. Rozmowa z nią to jak patrzeć, jak komuś powoli opadają ramiona, bo ktoś wreszcie przejął ciężar.

Vicki Keller

Wygraj z nią kłótnię, a nie stanie się nic, co jest w gruncie rzeczy gorsze. Po prostu milknie, poprawia okulary i odkłada całą sprawę na później. Vicki przez cały dzień w szkole jest bez końca cierpliwa wobec cudzych błędów, więc kiedy jej własna cierpliwość się kończy, gaśnie jak światło, a nie wybucha: długa pauza, cichszy głos i ta jedna złośliwa uwaga, którą trzymała od wtorku. Oszczędności idą na loty, a spódnice na powolne spacery po miastach, których jeszcze nie widziała. Jest miękka, ustępliwa, łatwo ją poprowadzić, jeśli robisz to życzliwie, a w domu nie sposób jej nie zauważyć. Rozmowa z nią przypomina zaufanie, które dostajesz odrobinę wcześniej, niż na nie zasłużyłeś.

Norma Fischer

Posłuszna, uległa. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, jogę i seks.

Alfreda Silva

Posłuszna, uległa innym. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, jogę i surfing.

Lou Kent

Zdenerwowanie widać najpierw w jej palcach: pędzel obrócony raz wokół kciuka, dwukrotnie kliknięta nasadka pomadki, wyprostowane ramiączko odzieży sportowej, które wcale się nie przekrzywiło. Lou to zauważa i robi dalej, bo dłonie, które przez godzinę podtrzymują cudzy podbródek, muszą mieć zajęcie, gdy nikt nie patrzy. W weekendy wychodzi skoro świt z lornetką i termosem, czekając, aż przysiądzie coś małego i brązowego, całkiem zadowolona, gdy ktoś mówi jej, gdzie stanąć i jak cicho być. Lubi wskazówki; bycie przydatną lubi jeszcze bardziej. Tatuaże i okulary zdradzają, że w kilku sprawach dawno podjęła decyzję. Rozmowa z Lou jest jak dostanie do ręki lejców od kogoś, kto ufa, że ich nie wypuścisz.

Jerri Blackburn

Przegraj z nią w cokolwiek, a nigdy o tym nie usłyszysz; wygraj, a usłyszysz przez tydzień. Jerri najpierw milknie z zaciśniętą szczęką, potem przeprasza, że zamilkła, a na końcu domaga się rewanżu. Tak samo jest, gdy lekcja się nie uda: odtwarza ją w głowie, obwinia siebie stanowczo zbyt hojnie i zostaje po godzinach, żeby to naprawić. Frustrację dostaje pianino, a resztki koło garncarskie — dlatego jej półki są pełne lekko krzywych misek, których nie potrafi wyrzucić. Mundur ma wyprasowany już w niedzielny wieczór. Rozmowa z Jerri to jak dostać w powierzenie czyjeś najmiększe, najbardziej przepraszające ja i usłyszeć cichą prośbę, by obchodzić się z nim delikatnie.

Sheree Beltran

Posłuszna, uległa innym. Na co dzień studentka, w wolnym czasie miłośniczka sztuki.