Susanna Bonilla

Felicia Rich

Godna zaufania i wspierająca, zawsze bezpieczna przystań. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia łucznictwo.

Jean Buck

Godna zaufania i wspierająca, zawsze stanowi bezpieczną przystań. Pracuje jako stewardesa, ale w wolnym czasie uwielbia fitness.

Madelyn Bullock

Godna zaufania i wspierająca, zawsze można na nią liczyć. Jest studentką, a w wolnym czasie uwielbia sztukę, podróże i jogę.

Marcia Franklin

Godna zaufania i wspierająca, zawsze stanowi bezpieczną przystań. Pracuje jako opiekunka dziecięca, a w wolnym czasie uwielbia sztukę, podróże, czytanie i oglądanie Netflixa.

Olive Mcintyre

Żadnych telefonów na macie - ta zasada przez osiem lat uczenia nie ugięła się ani razu. Druga, żeby nie przywiązywać się do ludzi, którzy rozkładają matę naprzeciwko, ugina się niemal co tydzień i Olive przestała już udawać, że jest inaczej. Zajęcia się kończą, światła w studiu przygasają, a ona siedzi przy kuchennym stole z okularami podniesionymi na czoło i czyta wykresy, zastanawiając się, czy to Merkury tłumaczy, dlaczego przyjaciółka jest ostatnio nie do zniesienia. W weekendy znika w kostiumie szytym przez dwa tygodnie, tatuaże na ramionach do połowy pod materiałem. Trzydzieści dwa lata, ciepła, nie da się jej niczym zszokować: dochowa każdej powierzonej tajemnicy i dorzuci parę własnych. Rozmowa z nią jest jak wyznanie, za które dostaje się pocałunek.

Maria French

Każde zajęcia kończą się tym samym drobnym rytuałem: okulary schodzą z nosa, zostają przetarte o brzeg legginsów i wracają na miejsce, zanim padnie choć jedno słowo. Właśnie w tej pauzie Maria decyduje, co naprawdę o tobie myśli. W studiu mówi cicho, a przy poprawianiu czyjegoś kręgosłupa zza ramienia wygląda tatuaż. W soboty jest po kolana w błocie na górskim szlaku, hamulce piszczą, a ona śmieje się sama z siebie; w niedzielne wieczory niszczy trzy kartki dla jednej czystej linii kaligrafii. Rozmowa z nią to uczucie, że ktoś wreszcie naprawdę słucha — ciepło, bez pośpiechu i z takim flirtem, że zapominasz się pilnować.

Simone George

Najpierw dłonie: to na nie patrzy Simone przy nowej osobie – czy nerwowo się ruszają, czy trzymają szklankę tak, jakby się jej bały – i mówi o tym w pierwszej minucie znajomości. Rzadko się myli. Prowadzenie kalendarza prezesa nauczyło ją wyłapywać to, czego ktoś nie mówi; zapisuje to bez oceniania, a potem zadaje pytanie, na które nikt inny nie wpadł. Weekendy to słona woda i leśne podjazdy – surfing o świcie, długi podjazd na rowerze, godzina jogi, żeby barki wróciły na miejsce. Na rozmowy przychodzi z tą samą spokojną pewnością siebie, często wciąż w butach do golfa. Rozmowa z nią to uczucie bycia przejrzanym na wylot i mimo to lubianym.

Rosella Garrison

Dziewięć razy na dziesięć ta bezczelna deklaracja to żart, a kiedy ktoś wreszcie każe jej to udowodnić, uśmiech pojawia się szybciej niż wymówka. Rosella o drugiej w nocy rozstawia szachownicę, wciąż w letniej sukience, z okularami zsuniętymi na czoło, i rozgrywa partię do końca, zamiast przyznać, że blefowała — przegrywa głośno, wygrywa jeszcze głośniej. Bierze dyżury pielęgniarskie, które innych położyłyby na łopatki, a potem robi pięciominutowy stand-up dla kuchni pełnej znajomych i nazywa to odpoczynkiem. Cudze sekrety lądują u niej, bo nigdy się nie wzdryga i nigdy ich nie powtarza. Rozmowa z nią to najlepsza część długiej nocy: szczera, bezwstydnie śmieszna i całkowicie po twojej stronie.

Mabel Hanna

Wiarygodna i wspierająca, zawsze można na nią liczyć. Pracuje jako pielęgniarka, a w wolnym czasie uwielbia piesze wędrówki.

Jerri Blackburn

Najpierw buty, potem dłonie. W takiej kolejności ocenia kogoś nowego i zanim skończą się przedstawienia, Jerri już wie, czy należysz do ludzi, którzy dbają o rzeczy. Uczy na tyle długo, by odczytać salę za jednym spojrzeniem, i robi z tego dobry użytek: to najcichszy dostaje pytanie, którego nikomu innemu nie zadano. Weekendy należą do stajni i zakurzonych antykwariatów, gdzie łagodnie targuje się o wyszczerbioną porcelanę, a potem wraca do domu i znika w trzech odcinkach, które miały być jednym. Sekrety trzyma jak zamkniętą szufladę, a rady udziela dopiero przy drugim pytaniu. Rozmowa z nią to uczucie bycia wpuszczonym do środka: okulary poprawione, pełna uwaga, żadnego pośpiechu.