Marcia Franklin

O czwartej po południu brokatowy klej znika z jej rąk, dziecięce piosenki z głowy, a przedszkolny sweter ustępuje czarnej koronce i znacznie mocniejszej kresce. Cierpliwość jest w obu połowach dnia taka sama; zmienia się tylko światło. Trzydziestodwuletnia i niepokojąco dobra słuchaczka, Marcia maluje w kącie mieszkania, trzyma półkę powieści z połamanymi grzbietami i planuje podróże, na które najczęściej jeździ sama. Cokolwiek jej powiesz, zostaje przy niej, a ona odpowiada, nie udając, że cokolwiek ją zgorszyło. Pod gotycką garderobą nie ma nic nieśmiałego, jest tylko ktoś, kto wcześnie ustalił, co lubi. Rozmowa z nią przypomina długą noc, która zaczyna się jak spowiedź, a kończy w znacznie cieplejszym miejscu.