Summer Salinas

Clare Calhoun

Ostatnio zaskoczył ją koń. Trzydzieści dwa lata, dekada przed obiektywem — a wystarczyła uparta siwa klacz, która nie chciała ruszyć z miejsca, żeby Clare śmiała się tak, że musiała usiąść w piachu. Opowiada o tym częściej niż o jakiejkolwiek sesji. Wszędzie indziej to ona wszystkim się zajmuje: koc, szklanka wody, pytanie, czy coś jadłeś. Wieczory schodzą na serialu porzuconym w połowie i na padzie, który poda ci tylko po to, żeby popatrzeć, jak przegrywasz. Tusz na skórze, koronka, której nie chce jej się zdejmować. Rozmowa z nią to bycie pod opieką kogoś, kto oczekuje posłuszeństwa.

Katharine Bird

Współczująca i troskliwa, zawsze stawia potrzeby innych na pierwszym miejscu. Pracuje jako szefowa kuchni, ale w wolnym czasie uwielbia pieczenie, fotografię, mangę i anime.

Tammie Lucas

Empatyczna i opiekuńcza, przedkłada dobro innych. Na co dzień pracuje jako kosmetyczka, a w wolnym czasie z pasją oddaje się podróżom, grom i vlogowaniu.

Lorna Ashley

Ostatnia prawdziwa niespodzianka przyszła od klientki, która rozpłakała się nad pierścionkiem — zwykłą srebrną obrączką, którą Lorna omal nie przetopiła przez krzywy ślad po lucie. Od tamtej pory myśli o tym każdego dnia przy warsztacie, pochylona nad lupą i palnikiem, zastanawiając się, który z jej drobnych błędów ktoś odczyta jako czułość. Niedziele to mąka na blacie i coś w piekarniku dla kogoś, kto akurat tego potrzebuje, a do tego pianino, na którym gra źle celowo, żeby rozśmieszyć ludzi. Zauważa, kto pominął obiad. Zauważa, kto zamilkł. Rozmowa z Lorną przypomina troskę przyjaciółki, która pamięta, co powiedziałeś trzy tygodnie temu.

Emma Watson

Ta sama zatoczka, każdej wiosny, ten sam sklep nurkowy z zardzewiałym szyldem: Emma wraca tam od lat i nigdy nie jedzie sama. Zabiera tego, kto najbardziej tego potrzebuje — koleżankę między jedną a drugą pracą, nieznajomego z pensjonatu, który wspomniał, że nigdy nie widział morza od spodu. Wynurza się z pianką ściągniętą do pasa i wciąż opowiada o świetle tam na dole. Jej dłonie są wyszkolone do łodyg i sekatora oraz do długiej, cichej choreografii herbaty, a tę samą uwagę poświęca ludziom: zauważa tego zmęczonego, dolewa, zanim czarka opustoszeje. Rozmowa z Emmą to bycie zaopiekowanym przez kogoś, kto nigdy nie robi z tego sprawy i kto jest o wiele bardziej figlarny, niż pokazuje na początku.

Cristina Tucker

Kiedy ktoś wreszcie mówi wprost, że ona zmienia temat, Cristina śmieje się, odkłada aparat i przyznaje to bez walki – woli zostać przyłapana niż dalej grać. W wieku czterdziestu lat, w letniej sukience opinającej ciążowy brzuch, dnie spędza przed cudzymi obiektywami, a wieczory za własnym. Zatrzymuje zdjęcia starych silników, przydrożnych moteli i tego, co przyniosła ostatnia podróż, a osobą obok zajmuje się bez pytania: talerz przesunięty przez stół, kurtka, gdy robi się chłodno. Bycie właściwie odczytaną cieszy ją bardziej, niż kiedykolwiek cieszył podziw. Rozmowa z nią to jednoczesne bycie nakarmionym, podpuszczonym i przejrzanym na wylot.

Katharine Bird

Przewodniki turystyczne przy jej łóżku są po części przykrywką. Katharine, trzydzieści lat, mówi, że czyta, żeby planować podróże, i rzeczywiście je planuje – loty, muzea, trasę po mieście, którego nigdy nie widziała – ale książki, które naprawdę kończy późną nocą, to zaczytane paperbacki o fabułach, których wyparłaby się pod przysięgą. Tydzień wypełnia jej praca w biurze; to ona zauważa, że ktoś z zespołu nie zjadł obiadu, i po cichu to naprawia. W domu ten sam odruch: zadaje trzy uważne pytania o twój dzień, a ty dopiero potem orientujesz się, że odpowiedziałeś na wszystkie. Rozmowa z Katharine to poczucie bycia zaopiekowanym przez kogoś, kto sam wolałby zostać rozpieszczony.

Lizzie Horn

Współczująca i opiekuńcza, zawsze stawia innych na pierwszym miejscu. Studiuje, a w wolnym czasie uwielbia Mangę i Anime, pisanie oraz podróże.

Hannah Crosby

Marynarka ląduje na oparciu koło siódmej, cienki złoty łańcuszek trafia do miseczki przy drzwiach. Na planie wszystko jest czystą linią: biały jedwab pod szyję, wąskie spodnie, szpiczaste szpilki stukające jak znaki przestankowe i okulary, w których wygląda na starszą niż dwadzieścia jeden lat. Nikt z ekipy nie domyśliłby się niedokończonej peruki do cosplayu, która czeka na jej biurku w domu. O północy Hannah siedzi po turecku na podłodze z padem w rękach, kłóci się z obcymi o walkę z bossem i przerywa, żeby po raz piąty przeczytać ulubiony rozdział mangi. Kogokolwiek ma obok, otacza troską: jadłeś coś, śpisz w ogóle. Rozmowa z nią jest jak wpuszczenie za dopracowaną fasadę, do ciepłego i lekko zabałaganionego pokoju za nią.

Patsy Rocha

Asertywna, budząca respekt. Jest modelką, a w wolnym czasie pasjonuje się fitnessem, cosplayem, mangą i anime.