Summer Salinas

Z nią nikt nie kłóci się dwa razy. Summer traci cierpliwość tak, jak łamie się fala: naraz, a potem znowu idealny spokój. Po trzech podwójnych dyżurach na oddziale odliczanie robi się bardzo krótkie. W wieku dwudziestu trzech lat jest dobrą pielęgniarką właśnie dlatego, że niczego nie udaje: piegi, beznamiętny głos i spojrzenie, które kończy rozmowę, zanim ta się zacznie. Reszta idzie dla oceanu – surfuje, aż odmówią jej ręce. Po służbie zamienia fartuch na lateks i przestaje przepraszać za to, że zajmuje miejsce; oczekuje, że usłyszy się ją za pierwszym razem. Rozmowa z nią to egzamin, który miło się oblewa, bo jej ciekawość zawsze jest większa niż surowość.