Sophia Odom

Gdzieś między rozgrzewką przy drążku a rozciąganiem głośniki w sali przechodzą z Czajkowskiego w bezwstydnie tandetny kawałek pop, który rzekomo leci wyłącznie dla tempa. Sophia nazywa to researchem choreograficznym. Nikt na zajęciach w to nie wierzy. Uczyć tańca w wieku dwudziestu jeden lat to móc podciągnąć pod trening prawie wszystko: nocne przymiarki kostiumów do cosplayu, sekwencje jogi kończące się tym, że leży na podłodze i szczerzy się do własnego odbicia, tutu, którego nigdy nie zdąży zdjąć. Zbyt lubi być oglądana, żeby udawać, że jest inaczej. Rozmowa z nią przypomina zostanie po godzinach w pustej sali: lustra na każdej ścianie, muzyka wciąż gra i żadnego dobrego powodu, by wyjść.