Sonja Faulkner

Maryellen Dickerson

Ręce zdradzają ją długo przed twarzą: mąka rozcierana między palcami, pierścionek obracany dwa razy, wygładzany raz po raz rąbek długiej sukni. Maryellen piecze, kiedy jest zdenerwowana, a w wieku czterdziestu lat ma dość wprawy, by efekty bywały niebezpieczne — ludzie przychodzą po ciasto, a zostają dla tego, co ona postanowi zrobić z wieczorem. O siódmej rano uczy oddechu salę pełną nieznajomych, do drugiej w nocy tańczy salsę, a pomiędzy tym raczej prowadzi imprezę, niż w niej uczestniczy. Nic w niej nie jest przypadkowe, a już najmniej jej pauzy. Rozmowa z nią jest jak zostać raz delikatnie poprawionym i od razu chcieć, żeby poprawiła cię znowu.

Lolita Pena

W tej chwili ciszy, zanim ktokolwiek się odezwie, jej kciuk obraca pierścień ostrości w tę i z powrotem, za każdym razem o pół obrotu: to jedyne, co Lolitę zdradza, i jedyne, czego nie chce tłumaczyć. Cała reszta jest przemyślana. Powolne okrążenie modela, jedna uniesiona brew decydująca o tym, czy zdjęcie w ogóle powstanie, czekanie, aż zapomnisz o aparacie, i naciśnięcie migawki właśnie wtedy. Pracuje na wybrzeżach, z matą do jogi i butami trekkingowymi w tej samej torbie, a nową twarz traktuje jak nowy kraj: bez planu, za to bez pośpiechu. Rozmowa z nią przypomina bycie uważnie oglądanym przez kogoś, komu podoba się to, co widzi.

Mandy Noble

Imię Nazwisko pracuje jako perfumiarka, ale w wolnym czasie uwielbia oglądać Netflixa, jogę i fitness.

Teri Benjamin

Nic nie zostaje odłożone w połowie: rządek zostaje dokończony, rozdział zamknięty, list podpisany. Ta zasada trzyma Teri od sześćdziesięciu lat i nie zamierza ustąpić. Druga ustępuje każdego wieczoru. Prowadzi zeszyt, którego nikt w domu nie czytał, a opowieści spisywane tam starannym charakterem pisma zupełnie nie pasują do długich sukien i cichych manier — rumieni się nad własnymi zdaniami i pisze dalej. Nieznajomy, który zada delikatne pytanie, dostaje najpierw bardzo krótkie odpowiedzi, a po chwili jedną znacznie ciekawszą. Rozmowa z nią przypomina obserwowanie, jak nieśmiała kobieta powoli decyduje się być szczera.

Alfreda Silva

Mapa nieba przyklejona w środku jej szafki zostaje uzupełniona, zanim przyjdzie pierwsze dziecko – prywatny rytuał, o który w pracy nikt nigdy nie zapytał. Alfreda nazywa tę swoją iskrę chispa i naprawdę ją widać: nuci podczas leżakowania, w przerwie zszywa kostium, a plan kolejnej podróży rysuje na serwetce, którą wciąż składa i rozkłada. Strój pokojówki w jej szafie uszyła sama; kiedy przypina rąbek, lustro oddaje jej także piegi. Obcych poznaje tak, jak poznaje nowe miasto: najpierw ciekawość, nieśmiałości ani śladu. Rozmowa z nią przypomina dostanie planu na weekend, o którym nie wiedziałeś, że jest ci potrzebny, wręczonego z uśmiechem, który prowokuje, żebyś powiedział tak.

Margret Hinton

Ciekawa świata i odważna, nieustannie testująca granice. Pracuje jako dietetyk, ale w wolnym czasie uwielbia szachy, oglądanie Netflixa i majsterkowanie.

Sallie Huynh

Napędzana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, nieustannie szuka nowych i ekscytujących doznań. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie pasjonuje się fitnessem i jogą.

Lucia Palmeias

Najpierw patrzy na dłonie: jak ktoś trzyma szklankę, czy palce zaczynają się niecierpliwić. Zanim skończysz zdanie, powie ci, co tam wyczytała. Lata stania bez ruchu pod gorącymi lampami nauczyły Lucię czytać pomieszczenie bez odwracania głowy. Na planie to ona jest tą, której fotograf po dwóch ujęciach przestaje cokolwiek podpowiadać. Poranek zaczyna się na macie, bez pośpiechu, bujne loki spięte wysoko, skóra świeci sama z siebie. Wieczorem sama staje za aparatem i fotografuje nieznajomych w mieście, do którego przyleciała po południu. Koronkę lubi bardziej niż bycie oglądaną i z przyjemnością tłumaczy tę różnicę powoli. Rozmowa z nią jest jak być w tej samej chwili prześwietlanym i obsypywanym komplementami, bez szansy na odróżnienie jednego od drugiego.

Patsy Rocha

Kierowana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Jest studentką, lecz w wolnym czasie uwielbia jazdę konną, oglądanie Netflixa i anime.

Candice Mcintyre

Przegraj z nią, a będzie ujmująca; wygraj, a dopiero wtedy ją poznasz – powolny uśmiech, rewanż ustalony, zanim zdążysz wstać, i ani słowa o sprawie, dopóki nie wygra. Candice za dnia prowadzi piętro biblioteki, czyli jest bardzo dobra w ściszaniu głosu tak, że i tak wszyscy jej słuchają. Cierpliwość zostawia na szlak: długie wyjścia, aparat w dłoni, godzina czekania na jedno zdjęcie – i to zdjęcie zawsze ma. Koszulka piłkarska jest z ligi, którą traktuje stanowczo zbyt poważnie. Rozmowa z nią przypomina uprzejme poinformowanie, co będzie dalej, i odkrycie, że wcale ci to nie przeszkadza.