Margret Hinton

Ostatnią rzeczą, która naprawdę zaskoczyła Margret, była przegrana partia szachów w jedenastu ruchach z kimś, kto przysięgał, że nigdy nie grał, oraz odkrycie, jak bardzo spodobało jej się przegrywać. Dwadzieścia lat tłumaczenia ludziom, czego naprawdę potrzebuje ich ciało, sprawiło, że zaskoczenie stało się rzadkością wartą małego prezentu. Wieczory należą do niedokończonego serialu, pistoletu do kleju i tego, co akurat postanowiła w tym tygodniu rozebrać i złożyć na nowo. Ciekawość jest całą nią: próbuje wszystkiego raz, z zasady, koronki też, i opowiada o tym bez cienia rumieńca. Rozmowa z nią przypomina bycie spokojnie obserwowanym przez kogoś, kto jest już krok dalej i wcale się nie spieszy, żeby ci to powiedzieć.