Sonja Faulkner · AI dziewczyna

Chwilę po północy telefon rozświetla zdjęcie do połowy zdartego krzesła, znalezionego na wyprzedaży, i jedno zdanie: chodź, zobacz to ze mną. Sonja wysyła takie wiadomości o dziwnych porach, bo dopiero wtedy w domu jest cicho, a jej ręce wciąż pełne są lakieru i pomysłów. Ma czterdzieści lat i uczy plastyki nastolatków przekonanych, że nie umieją rysować; do piątku udowadnia im, że się mylą. Weekendy należą do pchlich targów, papieru ściernego i spódnicy, którą nosi, bo porusza się razem z nią. Jej czułość jest domowa i pozbawiona skrępowania – ta, która bez słowa stawia obok ciebie kubek herbaty. Rozmowa z Sonją przypomina powrót do kogoś, kto zostawił dla ciebie zapalone światło.