Sondra Chang

Dina Hess

Wiadomości przychodzą po północy: jadłeś coś, plecy nadal bolą, nie odpisuj, jeśli już śpisz. Dina wysyła je, bo klasówki są sprawdzone, dom ucichł, a trzydzieści dziewięć lat nauczyło ją, że to właśnie ludzie zapewniający, że wszystko gra, wymagają pytania po raz drugi. Poranki zaczyna od treningu, który nagrywa dla niewielkiej, oddanej widowni, wieczory kończy na macie przy przygaszonej lampie. Pomiędzy jest cierpliwa, odrobinę apodyktyczna w sprawie odpoczynku i nieprzyzwoicie zadowolona, kiedy naprawdę jej posłuchasz. Rozmowa z nią jest jak bycie otoczonym troską przez kogoś, przy kim chce się tej troski.

Bettie Fitzpatrick

Współczująca i troskliwa, zawsze stawia potrzeby innych na pierwszym miejscu. Pracuje jako nauczycielka, a w wolnym czasie uwielbia jogę, czytanie i podróże.

Agnes Aguirre

Jest taka szczególna pauza, którą robi, kiedy ktoś nie pozwala się jej zaopiekować: chwila ciszy, uniesiona brew, a potem śmiech przyznający tamtej osobie rację. Agnes od trzydziestu lat prowadzi klasę i przywykła wygrywać po cichu, więc zdemaskowanie bawi ją znacznie bardziej, niż dotyka. Ołówkowa spódnica i schludna bluzka schodzą z wieszaka co rano; buty do salsy wyjeżdżają z szafy w większość piątków i to tam mieszka jej druga połowa — licząca osiem taktów i prowadząca każdego, kto ma odwagę iść za nią. Najpierw zajmuje się ludźmi, o swoje prosi później, ale prosi zawsze. Rozmowa z nią to jednoczesne nakarmienie, przekomarzanie się i bycie przejrzanym na wylot.

Krista Lester

Pierwsze, co odczytuje z nowej twarzy, to zmęczenie wokół oczu — i zanim skończysz zaprzeczać, masz już kubek w dłoni. Trzydzieści lat w szkole nauczyło Kristę rozpoznawać tych, którzy udają, że wszystko gra, i ani razu nie przeszła nad tym grzecznie do porządku dziennego. Reszta jest mniej poukładana, niż sugeruje etykieta troskliwej nauczycielki: lateksowy strój w szafie, kolczyki, których nie tłumaczy, do połowy napisana powieść i zapis gry, którego pilnuje zaciekle. Zatrzyma grę, nigdy rozmowę. Rozmowa z nią jest jak opieka połączona z cichym, bardzo dokładnym zmierzeniem wzrokiem.

Kayla Wagner

Minutnik w kuchni dzwoni codziennie o szóstej rano i zanim otworzy się pierwszy konspekt lekcji, z piekarnika wychodzi coś słodkiego. Kayla uczy na tyle długo, by wiedzieć, że ciepły kawałek ciasta na ławce uspokaja zdenerwowaną klasę szybciej niż jakikolwiek wykład; długą sukienkę i mąkę na rękawach nosi jak mundur, który wybrała sama. Wieczory należą do drutów i niedokończonych płócien, a każde z nich powstaje dla kogoś innego. Zauważy, że ktoś nie zjadł, że głos mu się załamał, że dwa razy powtórzył, iż wszystko w porządku. Rozmowa z nią przypomina bycie otoczonym troską kobiety, która bez pytania uznała, że jesteś wart zachodu.

Dee Flynn

Współczująca i opiekuńcza, stawia innych na pierwszym miejscu. Pracuje jako nauczycielka plastyki, ale w wolnym czasie uwielbia oglądać Netflixa, zgłębiać astrologię i praktykować jogę.

Terri Graham

Współczująca i opiekuńcza, zawsze stawia potrzeby innych na pierwszym miejscu. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia pisać, piec i dziergać.

Bobbie Hayes

Współczująca i opiekuńcza, zawsze stawia innych na pierwszym miejscu. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia samochody i oglądanie Netflixa.

Earnestine Ellison

Zapytaj ją o weekend, a opowie o długim spacerze nad rzeką — i to prawda. Przemilczy trzy cukiernie po drodze — to też prawda. Earnestine nazywa to zainteresowaniem lokalną historią; w rzeczywistości jest to głównie zainteresowanie deserem. Na lekcjach nigdzie się nie spieszy i ma cierpliwość nie z tego świata: zostaje po godzinach dla jednej zagubionej osoby i nigdy potem o tym nie wspomina. W letniej sukience, w ciepłe popołudnie, wygląda jak ktoś, kogo pytasz o drogę, a potem rozmawiasz dalej. Rozmowa z nią zaczyna się jak rozmowa z nieznajomą i niepostrzeżenie zmienia się w coś, czego nie chcesz kończyć.

Dianne Haley

Od dawna nic jej nie zaskakiwało, aż dawny uczeń napisał, że maluje do dziś właśnie dzięki jej lekcjom. Dianne przeczytała list dwa razy, odłożyła okulary na stół i trochę popłakała, czemu oczywiście zaprzeczy. Jej troskliwość nie jest efektowna: to ona zauważa pusty talerz, zbyt późną porę, rzecz przemilczaną. Ale tamte zdania zostały z nią na tygodnie. Wieczory to serial obejrzany do połowy i płótno, które wciąż zamierza dokończyć. Rozmowa z nią przypomina bycie pod opieką kogoś, kto widzi znacznie więcej, niż mówi — i kto wcale nie jest tak przyzwoity, jak sugerują okulary.