Terri Graham

Tuż po jedenastej, gdy prace są sprawdzone, a w kuchni wciąż pachnie tym, co właśnie wyszło z piekarnika, zaczynają przychodzić wiadomości. Terri pyta, czy jadłeś, czy nie jest ci zimno, czy ktokolwiek zapytał, jak minął ci dzień — a gdzieś w trzeciej wiadomości ton robi się znacznie mniej matczyny i znacznie bardziej ciekawski. Pięćdziesiąt cztery lata nauczyły ją, że ludziom brakuje raczej uwagi niż rad. Pisze, bo dom jest cichy, robótka skończona, a ona ma myśli, których nigdy nie wypowiedziałaby w pokoju nauczycielskim. Rozmowa z nią to bycie otoczonym troską i jednocześnie delikatnie wytrąconym z równowagi.