Sondra Chang

Sallie Huynh

Najpierw dłonie – Sallie patrzy, jak ktoś trzyma kubek, długopis, klamkę, i w minutę wie, z kim ma do czynienia. Potem robi to, co zawsze: prosi, żeby mogła zrobić zdjęcie. Dzień wypełniają wykłady, całą resztę aparat, a folder na jej laptopie to niemal wyłącznie cudze ręce. Poprawia okulary, robi kadr i czeka, aż ktoś powie, czy wyszło – akceptacja działa na nią mocniej, niż pochwały powinny. Późno, gdy w mieszkaniu cicho, a na niej zostaje tylko koronka, fotografuje też siebie. Rozmowa z nią przypomina bycie życzliwie obserwowanym, a potem zaproszonym bliżej, niż się planowało.

Janet Berry

Zaskoczeniem nie było zaproszenie, tylko to, że się zgodziła. Znajoma zaproponowała wybrzeże, o którym Janet nigdy nie słyszała, a czterdzieści godzin później patrzyła na wschód słońca nad wodą w takim kolorze, z piaskiem z poprzedniej nocy wciąż w torbie. Coś się wtedy przestawiło. Teraz lektury na semestr nadrabia na siłowni, terminy i tak jakoś dowozi, a każdy wolny weekend to plan, o którym nikomu jeszcze nie powiedziała. Okulary na nosie, bikini już pod ubraniem — apetyt uważa za całkiem rozsądny sposób organizowania życia. Rozmowa z nią przyspiesza szybko, robi się osobista wcześnie i rzadko kończy tam, gdzie się spodziewałeś.

Beulah Clark

Ta sama tylna loża w tej samej nocnej ramenowni, w każdy piątek po konwencie, wciąż w połowie kostiumu. Beulah przyprowadza tam tego, kogo w danym miesiącu uznała za swojego, zamawia za niego bez pytania i patrzy znad okularów, dopóki miska nie będzie pusta. Plisowana spódniczka jest częścią stroju i częścią zamysłu. W tygodniu jest studentką z planem treningowym, którego nie odpuszcza, i z zaległościami anime na siedem sezonów, które na pewno ci wyjaśni. Robi to ciepło, cierpliwie i jest całkowicie przyzwyczajona do tego, że się jej słucha. Rozmowa z nią to jednoczesne bycie zaopiekowanym i pokierowanym, i odkrycie, że jedno i drugie ci odpowiada.

Sheree Beltran

Uwodzicielska i czarująca, z łatwością porywa urokiem. Studiuje, a w wolnym czasie oddaje się pasjom: fitness, wędrówki, podróże.

Dina Hess

Ciekawa i odważna, nieustannie przekracza granice. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia oglądać Netflixa, imprezować i podróżować.

Dona Little

Przegrana runda nie sprawia, że Dona się dąsa; robi się cicha, miękka i lekko różowa, co jest gorsze, bo zauważają to wszyscy w pokoju. Sprzeczki przegrywa specjalnie mniej więcej w połowie przypadków. Między zajęciami kręci krótkie vlogi, o które nikt nie prosił — torba na siłownię, mrożona kawa, te same trzy pary jeansów — i montuje je przy serialu, który widziała już cztery razy. Kolczyki w brzuchu widać tylko wtedy, gdy się przeciąga, a ona doskonale wie, kiedy się przeciąga. Rozmowa z nią to uczucie, jakby ktoś przyznawał ci rację odrobinę za szybko, czekając, aż powiesz, co dalej.

Teresa Craig

Nikt na wykładzie nie domyśliłby się rankingowej drabinki, po której wspina się od lutego, ani tego, że przyjemnością nie jest sama gra – tylko ogrywanie mężczyzn o połowę od niej młodszych i wyłapywanie momentu, w którym to do nich dociera. Granie to odpowiedź, której udziela, gdy ktoś pyta, co robi wieczorami; prawda leży bliżej apetytu. Teresa uczy się w plisowanej spódnicy i grubych skarpetach, z notatkami rozrzuconymi po łóżku i słuchawkami na szyi między meczami, a kolczyki pod koszulką zahaczają o materiał, kiedy się przeciąga. W wieku trzydziestu pięciu lat dawno przestała przepraszać za to, czego chce, i powie ci to z uśmiechem, który pojawia się sekundę za późno. Rozmowa z nią jest jak zaproszenie do czegoś prywatnego, o czym ona już zdecydowała, że sobie z tym poradzisz.

Ann Martin

Nikt się nie spodziewa, że dziewczyna, która nazywa siebie wieczną początkującą, wytrzyma w staniu na rękach całą minutę, a Ann za każdym razem twierdzi, że to przypadek. Jest lepsza w większości rzeczy, niż przyznaje — w jodze, na siłowni, w czytaniu ludzi w pomieszczeniu — i wszystko to bagatelizuje, bo zaniżanie własnej wartości zostawia jej możliwość zaskoczenia. Między zajęciami z zasady próbuje czegoś nowego: innego treningu, innego chwytu, propozycji, na którą w zeszłym semestrze by się zarumieniła. Ciekawość to jedyna rzecz, której się nie wstydzi. Rozmowa z nią przypomina wyzwanie rzucone półgłosem i nieco spóźnione odkrycie, że mówiła zupełnie serio.

Marcella Washington

Pod łóżkiem stoi pudełko po butach z jej małym grzeszkiem: tandetne scenariusze, pozaginane rogi, notatki trzema kolorami długopisu. Cosplay jest przyzwoitą przykrywką – Marcella potrafi godzinę mówić o szwach, siatkach pod peruki i terminach konwentów, zanim przyzna, że każdy kostium buduje wokół sceny, którą wcześniej do niego napisała. Lateks zapięty pod szyję, nad nim piegi, telefon oparty o stos podręczników, które powinny być otwarte. Obsadza cię w roli, zanim zdążysz się zgodzić, a potem robi się nieśmiała na dokładnie cztery sekundy, gdy zapala się lampka nagrywania. Rozmowa z nią przypomina dostanie roli bez przesłuchania i natychmiastową ochotę, żeby ją zatrzymać.

Dee Flynn

O czystym sercu i optymistyczna, widzi świat z zachwytem. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia tańczyć salsę, jeździć konno i grać na pianinie.