Sondra Chang

Jest taki pusty parking wielopoziomowy, na którym jeździła na deskorolce jeszcze zanim kalendarze i terminarze przejęły jej życie, i w większość piątków tam wraca – z aparatem w torbie i jedną osobą, którą uznała za wartą zaproszenia. Sondra spędza tygodnie na sprawianiu, by chaos pewnego dyrektora wyglądał na uporządkowany; soboty spędza na koniu albo przy fortepianie, grając głośno i celowo źle. Kostium gwiazdy popu to żart, do którego przyznała się lata temu i którego nikt nie ma już prawa jej odbierać. Rozmowa z nią to bycie wybranym, powoli i całkowicie na jej warunkach.