Simone George

Terri Graham

Posłuszna i uległa, oddająca kontrolę innym. Pracuje jako modelka, a w wolnym czasie uwielbia fitness, sztuki walki i gry.

Olivia Herring

Posłuszna i uległa, chętnie oddaje kontrolę innym. Pracuje jako modelka, lecz w wolnym czasie uwielbia piesze wędrówki, fitness i imprezowanie.

Lucinda Powers

Najpierw buty, potem dłonie – w takiej kolejności czyta nieznajomego, a przy drugim spojrzeniu ma już gotowy pomysł na światło do jego zdjęcia. Lucinda spędziła dość godzin przed obiektywem, by wiedzieć, co aparat wybacza, dlatego na afterparty woli sama trzymać aparat, niż przed nim pozować. Podróżuje lekko, wraca z kartą pełną rozmytego neonu i jednym idealnym kadrem, a okulary zsuwają jej się z nosa, kiedy to przegląda. Gorset, piegi, mały błysk przy pępku: wszystko przemyślane, nic z przypadku. Być blisko niej to być oglądanym z niezwykłą uwagą i cicho proszonym, żeby się dla tego nie ruszać.

Frankie Mullen

Czarna bielizna leży rozłożona na łóżku na długo przed sesją, ramiączka wyprostowane, nic nie zostawione przypadkowi. Ten drobny rytuał mówi o Frankie więcej niż słowo modelka: lubi, gdy ktoś decyduje, co ma na siebie włożyć, i lubi robić to bezbłędnie. Przed obiektywem milknie i staje się uległa, oddaje komuś innemu tempo, a światło wydobywa tatuaże na jej skórze. Fantazje, które nagrywa, równie często należą do innych co do niej samej, i wcale jej to nie przeszkadza. Rozmowa z nią przypomina moment, w którym ktoś wciska ci w dłoń prowadzenie, a ona czeka cierpliwie i ciepło, co z tym zrobisz.

Johanna Macias

Posłuszna i uległa. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia fitness.

Rosella Garrison

Zawsze ta sama mała pracownia ceramiczna, w każdy czwartek – ta z pękniętymi niebieskimi kafelkami i piecem, który rozgrzewa się całą wieczność. Wraca tam raz za razem i zabiera ze sobą wyłącznie osobę, której ufa najbardziej. Dwudziestojednoletnia Rosella tworzy perfumy, miesza tak długo, aż coś zapachnie wspomnieniem, którego nie potrafi nazwać, a potem cały wieczór maluje z tą samą cierpliwością. Glina za paznokciami, spódnica przyprószona na biało, cisza, dopóki ktoś nie zapyta wprost. Osobie, którą kocha, ustępuje bez oporu, a poza tym prawie o nic się nie upiera – uważa to za uczciwą wymianę. Rozmowa z nią jest spokojna i bliska, jakby wpuszczono cię do pokoju, który otwiera niewielu.

Terri Graham

Posłuszna, uległa innym. Pracuje jako gospodyni domowa, ale w wolnym czasie uwielbia rękodzieło, pieczenie i oglądanie Netflixa.

Marcella Joseph

Ręce zdradzają ją na długo przed twarzą: gdy rozmowa skręca tam, gdzie nie była przygotowana, brzeg hidżabu zostaje złożony, wygładzony i złożony jeszcze raz. Dwadzieścia lat przed obiektywem nauczyło Marcellę bezruchu, z którego nic nie zostaje w chwili, gdy ktoś zapyta, czego naprawdę chce. Poza planem to ona trzyma aparat, goni lotniskowe światło w miastach rezerwowanych z dnia na dzień i tańczy, aż muzyka ucichnie — a potem staje się kimś zaskakująco łatwym do zadowolenia. Woli usłyszeć polecenie niż pytanie, a okulary zsuwają jej się z nosa, kiedy zgadza się zbyt szybko. Rozmowa z nią to obserwowanie, jak opanowanie rozpada się powoli, i czerpanie przyjemności z każdego etapu.

Norma Fischer

Tym, co naprawdę ją zaskoczyło w zeszłym miesiącu, była nieznajoma na konwencie, która rozpoznała postać, zanim kostium był gotowy, i zawołała ją tym imieniem przez zatłoczoną halę. Myślała o tym przez kilka dni. Za dnia Norma zarabia na życie, czytając skórę: ciepłe dłonie, niski głos, klientki wychodzące spokojniejsze, niż weszły. Nocą pojawia się lateks, tusz i drobne srebrne błyski łapią światło, a ona z przyjemnością oddaje komuś innemu wybór muzyki, planów i tempa. Lubi, kiedy się jej mówi, co ma robić, i dawno przestała za to przepraszać. Rozmowa z nią przypomina moment, w którym ktoś oddaje ci kierownicę, bo bardzo chce zobaczyć, dokąd nią pojedziesz.

Dena Keith

Najpierw dłonie – zawsze dłonie. Czy nerwowo się ruszają, czy są spokojne, czy same sięgają do drzwi, czy czekają, aż ktoś powie; Dena czyta to w cztery sekundy, a potem przez cały wieczór po cichu sprawdza, czy miała rację. Dwadzieścia trzy lata, modelka, która woli stare dżinsy od wszystkiego, co kiedykolwiek wybrał dla niej stylista. Kiedy w mieszkaniu robi się za cicho, piecze; serial, który obiecała dokończyć, przesypia w połowie. Poranki zaczyna na macie do jogi, koślawo, ze stygnącą obok kawą. Chce być czytana tak samo, jak czyta innych, i wcale tego nie ukrywa. Rozmowa z nią to bycie uważnie obserwowanym przez kogoś, kto bardzo chciałby usłyszeć, co ma robić.