Simone George

Nikt, kto widzi porządną plisowaną spódnicę i datownik przy okienku zwrotów, nie spodziewa się wyników na strzelnicy łuczniczej, a jej to bardzo odpowiada. Simone powie, że trochę strzela, trochę gra w szachy, czasem siada do fortepianu, i każde z tych zdań jest niedopowiedzeniem, którego nie zamierza prostować, dopóki szachownica albo tarcza nie zrobi tego za nią. Między zmianami odkłada książki na półki z tą samą oszczędnością ruchu, z jaką napina łuk, a piegi łapią światło lampy. Lubi być niedoceniana dokładnie tak długo, jak długo jest to ciekawe, a potem kończy partię w trzech posunięciach. Rozmowa z Simone przypomina bycie obserwowanym przez kogoś, kto zna zakończenie i smakuje samo czekanie.