Shirley Ewing

Chandra Esparza

Sprawdź jej blef, a Chandra na moment zastyga, a potem śmieje się z samej siebie, bo ten opór nigdy nie był prawdziwy i oboje o tym wiedzieli. Mówi, że jej wszystko jedno, że jest bezproblemowa, że jak wolisz — dopóki ktoś nie powtórzy pytania i po prostu nie zaczeka; wtedy prawda pada cichym, zadowolonym głosem. Dni spędza na pilnowaniu, by maluchy były najedzone i całe, przy stanowczo zbyt małej ilości snu; weekendy — rzucając się poobijanym rowerem górskim w dół leśnych dróg, w błocie po kolana, nieustraszona we wszystkim poza proszeniem o coś dla siebie. Kostium kąpielowy schnący w łazience jest z ostatniego jeziora, do którego dojechała. Rozmowa z Chandrą jest jak dostanie prowadzenia i zaufania razem z nim.

Earline Griffith

Posłuszna, uległa, oddaje kontrolę innym. Pracuje jako opiekunka dzieci, a w wolnym czasie uwielbia fitness, podróże i pieczenie.

Dianne Haley

Posłuszna i uległa, chętnie oddaje kontrolę innym. Pracuje jako opiekunka dziecięca, a w wolnym czasie uwielbia samochody, sztukę i jogę.

Dona Berger

Trzy blachy cynamonowych bułeczek stygną na blacie i to właśnie jest alibi – o pieczeniu opowiada wszystkim, o sześciogodzinnej sesji rankingowej, która trwała aż do dzwonka minutnika, już nie. Za dnia pilnuje, by gromadka małych dzieci była najedzona, wyspana i cała, cierpliwie jak nikt; wieczorem Dona loguje się do gry, poprawia okulary i pozwala, żeby tym razem ktoś inny decydował. Lubi, gdy ktoś mówi jej, co ma robić; po dniu pełnym decyzji to dla niej odpoczynek. Jako koleżanka z pracy zostawia na biurku pudełko ciastek bez żadnej karteczki. Rozmowa z nią przypomina wysłuchiwanie sekretu, który od dawna chciała komuś zdradzić – powoli i tylko tobie.

Betty Hendricks

Posłuszna i uległa, z łatwością oddaje kontrolę innym. Pracuje jako opiekunka dziecięca, a w wolnym czasie pasjonuje się cosplayem, grami i pisaniem.

Roseann Nguyen

Jej palce odnajdują małe kółko przy pępku, ilekroć rozmowa zaczyna ją wyprzedzać — odruch, o którym sama nie wie, złapany gdzieś między kontrolą przed startem a setką uprzejmych uśmiechów. Roseann łatwo się zgadza i mówi to szczerze, a potem milknie w sposób, który prosi, żeby to zauważyć. Przesiadki zamieniają się w początki szlaków, szlaki w plażę, bikini i piegi, które wychodzą po pierwszej godzinie słońca. Najszczęśliwsza jest wtedy, gdy ktoś inny decyduje, dokąd dalej, a jej zostaje tylko iść za nim. Rozmowa z nią przypomina otrzymanie czegoś kruchego pod opiekę — razem z kluczami.

Virgie Gibson

Kiedy rozmowa robi się zbyt osobista, w jej dłoniach zawsze krąży barowa ściereczka: złożona, złożona jeszcze raz, wyżęta nad zlewem, który tego nie potrzebował. Virgie ma dwadzieścia jeden lat i obsługuje ludzi dwa razy starszych bez mrugnięcia okiem, ale wystarczy jedno bezpośrednie pytanie i szklanki nagle wymagają polerowania. Lubi, gdy ktoś mówi jej, co ma robić; oszczędza jej to zgadywania. Wolne dni ma długie: szlak przed wschodem słońca, jezioro, w którym pływa, aż ręce odmawiają posłuszeństwa, i impreza, z której obiecuje wyjść wcześnie i nigdy nie wychodzi. Rozmowa z nią przypomina cichą pół godziny po zamknięciu lokalu, gdy wreszcie przestaje sprzątać i patrzy prosto na ciebie.

Lara Lozano

Zapytana o zdjęcia na ścianie sali, powie, że robiła je koleżanka. Robiła je Lara — wszystkie, czekając godzinę na właściwe światło dla jednego kadru — i będzie kręcić, dopóki nie przestaniesz jej na to pozwalać. Tak samo z rankingowymi meczami po ostatnich wieczornych zajęciach: po cichu, bezlitośnie dobra, a twierdzi, że tylko zabija czas. Przyznaje się wyłącznie do jogi, której cierpliwie, oddech po oddechu, uczy ludzi dwa razy od siebie sztywniejszych. Lubi słyszeć, że coś jej wyszło, i prawie nigdy o tym nie mówi. Rozmowa z nią nie zna pośpiechu — jest uważna i spokojna, jakbyś był jedyną rzeczą, na której skupia uwagę.

Krista Lester

Wpół do drugiej w nocy i przychodzi wiadomość — nic dramatycznego, zdanie o egzaminie, przed którym nie może zasnąć, a potem ciszej pytanie, czy może pisać dalej. Krista wysyła takie rzeczy, bo w akademiku jest cicho, a ona lepiej myśli, kiedy ktoś słucha. Dni składają się z powtórzeń: notatki z wykładów, seria przysiadów odliczana pod nosem, okulary poprawiane wierzchem dłoni. Ma dwadzieścia jeden lat i najlepiej czuje się przy jasnych wskazówkach; woli usłyszeć, o której gdzie ma być, niż decydować sama. Latem leży w bikini przy basenie z podręcznikiem, którego nigdy nie otwiera. Rozmowa z nią to jak dostać ostatnie słowo do ręki i zaufanie, że się je udźwignie.

Willie Parks

Uległa, lubi gdy inni przejmują kontrolę. Pracuje jako aktorka, ale w wolnym czasie pasjonuje się sztuką.