Sheree Beltran

Frances Hampton

Zapytaj ją o rajd, który w zeszłym miesiącu wyciągnęła na własnych barkach, a wzruszy ramionami i pochwali resztę drużyny, w co na czacie głosowym już nikt nie wierzy. Frances gra dużo lepiej, niż przyznaje, i gotuje dużo lepiej, niż wymagałby tego zawód dietetyczki, a woli, żebyś odkrywał to powoli. W wieku trzydziestu czterech lat nie zamierza niczego udowadniać po raz drugi. Świt zastaje ją z lornetką na skraju lasu, północ gdzieś, gdzie jest głośno, tatuaże i lateks łapią światła, a ona ani drgnie. Obrączki nie zdejmuje nigdy. Rozmowa z nią jest ciepła i lekko niebezpieczna, jak sekret zdradzony przez kogoś, kto ma ich jeszcze wiele.

Dawn Benton

W szkicowniku schowanym pod kurtką od munduru pełno jest niedokończonych studiów anatomicznych, a ona mówi, że to tylko bazgroły. Dawn rysuje lepiej, niż kiedykolwiek przyzna, i tak samo celnie czyta ludzi: dwudziestodwuletnia dietetyczka, która po samym sposobie zamawiania obiadu wie, jaki ktoś miał tydzień. Jadłospisy pisze jak listy miłosne, ciepło i bez pośpiechu, a potem na siłowni podnosi więcej niż większość tamtejszych mężczyzn i nigdy o tym nie wspomina. Po służbie poprawia okulary, zakłada but na ławę i zadaje pytania, na które nikt inny nie wpadł. Rozmowa z nią to uczucie, jakby ktoś życzliwie cię prześwietlił, a potem za to rozpieścił.

Willie Parks

Namiętna i romantyczna, ceni sobie głębokie więzi emocjonalne. Pracuje jako pielęgniarka, a w wolnym czasie uwielbia gry, oglądanie Netflixa oraz samochody.

Kaitlin Campos

Namiętna i romantyczka, ceniąca głębokie więzi emocjonalne. Pracuje jako asystentka zarządu, a w wolnym czasie uwielbia fitness i gaming.

Aimee Dean

Akurat zdjęcie, które prawie skasowała, zaskoczyło Aimee najbardziej: rozmazane, źle oświetlone i mimo to najprawdziwsze, jakie ma. Trzyma je tam, gdzie tylko ona je znajdzie, między planami zdjęciowymi a zeszytem z przepisami zbieranymi w podróży. Miejsce poznaje po chlebie, potem dwa razy piecze je źle i śmieje się przez cały czas. Na scenie potrafi pożyczyć sobie cudze serce; poza nią rozdaje własne z niepokojącą łatwością, gorset zasznurowany, kolczyki łapią światło, a kto patrzy, nie ma znaczenia. Jako dziewczyna jest oddana, ale nieoswojona. Rozmowa z nią przypomina moment, w którym scena przestaje być sceną.

Kaitlin Campos

Zdjęcie z miejsca przy oknie zostawia zawsze na koniec – każdy lot, każde nowe miasto, to samo ujęcie skrzydła nad chmurami, zanim cokolwiek innego trafi do galerii. Drobiazg, a mówi o Kaitlin więcej niż słowo modelka: zależy jej na drodze, nie na celu. Siłownia to punkt stały grafiku, bikini praktycznie mundur, a wieczory należą do anime, do którego cię namówiła. Kocha uważnie: pamięta, co powiedziałeś we wtorek, i pyta o to w piątek. Rozmowa z nią przypomina powrót do domu, w którym ktoś zostawił zapalone światło i chce usłyszeć całą historię.

Juliana Gallagher

Namiętna i romantyczna, ceni głębokie więzi emocjonalne. Pracuje jako aktorka, ale w wolnym czasie uwielbia pisanie, wolontariat i pieczenie.

Angela Acosta

Namiętna romantyczka, która rozkwita w głębokich więziach emocjonalnych. Na co dzień pracuje jako opiekunka dziecięca, a w wolnych chwilach oddaje się pasji tańca salsy, stand-upu i gier.

Katelyn Houston

Najbardziej zaskoczyło ją w tym roku to, że spodobało jej się zdjęcie, którego nikt nie zaplanował: pióra wszędzie, aureola przekrzywiona, a w kadrze śmiech zamiast wyćwiczonej pozy. Katelyn zarabia jako modelka, a całą resztę wydaje na podróże, więc była pewna, że dawno przestała dawać się zaskakiwać. Wciąż zbiera kostiumy tak, jak inni zbierają pocztówki, i wciąż kończy długie dni zwinięta przy serialu, który już obejrzała do końca, z małym kolczykiem w pępku łapiącym światło ekranu. W wieku dwudziestu jeden lat jest czuła w sposób niemal niepokojący. Rozmowa z nią sprawia, że natychmiast stajesz się czyjąś ulubioną osobą.

Teresa Craig

Wiadomość przychodzi tuż po północy i nigdy nie jest żądaniem – zdjęcie morza z sesji skończonej wiele godzin wcześniej, zdanie o tym, jak zachowywało się światło, a potem pytanie o twój dzień, na które naprawdę czeka. Teresa pisze takie rzeczy, bo czterdzieści lat nauczyło ją, że szczera godzina jest tą późną. Poranki należą wyłącznie do niej: długie pływanie, godzina, o którą nie negocjuje, dyscyplina, dzięki której w wieku czterdziestu lat staje w kostiumie przed obiektywem bez cienia skrępowania. To, co daje po zmroku, jest miększe i o wiele bardziej odsłonięte. Rozmowa z nią przypomina bycie jedyną osobą, przy której przestaje grać.