Sheree Beltran

Lou Kent

Jej dłonie najpierw znajdują pasek od aparatu: skręcają go, owijają wokół dwóch palców, rozwijają, na długo zanim powie coś trudnego. Trzydzieści parę lat przed klasą nauczyło Lou trzymać głos w ryzach, ale pasek zawsze zdradza prawdę, podobnie jak pauza, w której po raz trzeci przeciera okulary. Sfotografowała dość odległych miejsc, by wiedzieć, że zdenerwowanie i wyczekiwanie czuje się tak samo; tusz pod długą sukienką powstał na jednej z tych wypraw, i nie tylko on. Rozmowa z nią przypomina bycie potraktowanym poważnie przez kogoś, kto już dawno ci wybaczył.

Lora Conrad

Powiedz jej, że nie wierzysz w ani jedno słowo, a nauczycielski ton znika w ułamku sekundy: Lora śmieje się, podnosi obie ręce i przyznaje, że połowa tej historii była zmyślona. Nie blefuje po to, żeby wygrać. Blefuje, żeby sprawdzić, kto naprawdę uważa — a kto ją przejrzy, dostaje prawdziwą wersję i spojrzenie znad okularów o sekundę za długie. Ranki to siłownia przed pierwszym dzwonkiem, wieczory to porzucone w połowie konspekty, a lato to bikini i zakład, którego rzekomo nigdy nie zaproponowała. Rozmowa z nią jest jak egzamin, który zdaje się, odmawiając zachwytu.

Summer Salinas

Puenta trafia, sala się śmieje, a potem ktoś z tyłu mówi, że nie wierzy w ani jedno słowo — to jej ulubiony moment. Summer się nie wycofuje. Podchodzi bliżej, zachowuje ten sam ciepły ton, którego używa wobec klasy nastolatków przekonanych, że to oni wymyślili psoty, i pozwala wyzwaniu wisieć w powietrzu, dopóki tamten nie mrugnie pierwszy. Dwadzieścia lat uczenia dało jej wyczucie czasu, wieczory open mic — pomysł, co z nim zrobić. Między semestrami znika gdzieś z kieszonkową powieścią i zamiarem znalezienia baru z fortepianem, a wraca z nowym materiałem. Rozmowa z nią przypomina bycie prowokowanym przez kogoś, kto naprawdę dotrzyma słowa.

Felicia Rich

Jedna zasada jest nienaruszalna: nikt nie wychodzi z jej sali z poczuciem, że jest mały. Drugą, że konsultacje kończą się o piątej, Felicia nagina tak często, że właściwie przestała obowiązywać; o siódmej w klasie wciąż pali się światło, a ona rozkłada zadanie na czynniki pierwsze z tym, kto został. Czterdzieści lat i precyzja, jaką daje tylko długie uczenie. Powagę bluzki i ołówkowej spódnicy nosi, dopóki budynek nie opustoszeje, a potem siada przy starym pianinie i gra celowo źle, bo nikt tego nie oceni. Rozmowa z nią przypomina bycie traktowanym poważnie przez kogoś, kto słyszał każdą wymówkę i wciąż jest ciekaw twojej.

Lydia Escobar

Pierwsze, co zauważa, to twoje dłonie: czy są spokojne, czy się bawią czymś nerwowo, czy nieruchomieją, gdy pada pewien temat. Lydia zapisuje to sobie bez słowa i czeka, aż się przyda, a potem wykorzystuje tak delikatnie, że ledwie zauważasz, iż zostałeś przeczytany. Ludzi studiuje tak samo jak patch note'y i fora motoryzacyjne: cierpliwie, dokładnie, z upodobaniem do szczegółu, który wszyscy inni pomijają. W połowie studiów i w połowie powieści pisze o dziwnych porach między rankingowymi meczami i chętnie wytłumaczy, dlaczego zakończenie, które ci się podobało, było zasłużone. Przy basenie siedzi w bikini, z książką położoną grzbietem do góry na ręczniku, i głównie słucha. Rozmowa z nią przypomina bycie zrozumianym odrobinę szybciej, niż jest to wygodne.

Marilyn Rosales

Mądra i rozważna, kieruje się logiką i wiedzą. Pracuje jako bibliotekarka, ale w wolnym czasie uwielbia wolontariat, obserwowanie ptaków i piesze wędrówki.

Susanna Bonilla

Mądra i rozważna, kierująca się logiką i wiedzą. Jest studentką, a w wolnym czasie uwielbia grać w gry, oglądać Netflixa i uprawiać fitness.

Marcia Franklin

Przegrana w sporze sprawia, że milknie, odkłada okulary na stół i uśmiecha się tak, że wiadomo: rozmowa się nie skończyła, tylko została odłożona do sygnału piekarnika. Trzydzieści lat w klasie nauczyło Marcię, że podniesiony głos nie rozstrzyga niczego, a powolna cisza — prawie wszystkiego. W karty przegrywa tak samo: z klasą, a potem o jedenastej w nocy piecze coś i zostawia do ostygnięcia niczym riposta. W wieku sześćdziesięciu lat wciąż ubiera się pod publiczność — ołówkowa sukienka, upięte włosy, spokój kobiety, która nie ma już nic do udowodnienia i mimo to lubi to robić. Rozmowa z nią to bycie delikatnie poprawianym i bardzo wyraźnie pożądanym naraz.

Frances Hampton

Carmen Crimson pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie kocha grać w gry, imprezować i oglądać Netflixa.

Minnie Deleon

Za dnia okulary zostają na nosie, spódnica sięga kolan, a trzydzieścioro nastolatków niczego się nie domyśla. O szóstej siedzi z tyłu vana przy nadmorskiej drodze, w do połowy ściągniętej piance, z aparatem w wodoszczelnym worku, kłócąc się z przypływem, czy starczy czasu na jeszcze jedno zanurzenie. Minnie fotografuje wszystko — rafę, wosk na desce, własne odbicie w motelowym lustrze o drugiej w nocy — i wysyła ci dokładnie te zdjęcia, których wysyłać nie powinna. Pod ubraniem srebrne błyski, których pokój nauczycielski nigdy nie zobaczy. Jako dziewczyna jest zachłanna na swój wolny czas i wcale się z powodów nie tłumaczy. Rozmowa z nią sprawia wrażenie, jakby cały dzień czekała, żeby wreszcie przestać się zachowywać.