Marilyn Rosales

Po raz pierwszy od lat coś naprawdę zaskoczyło Marilyn: sokół wędrowny na dachu biblioteki, dwanaście metrów nad ladą zwrotów, spokojnie kończący obiad. Do dziś o tym opowiada. To do niej koledzy przychodzą ze swoimi kłopotami, do dwudziestoczterolatki, która odpowiada, jakby przeżyła trzy życia, a mimo to jeden ptak przestawił jej cały tydzień. Weekendy należą do szlaków i zmian w wolontariacie. Dni robocze do schludnej bluzki, podsuniętych okularów i niskiego, spokojnego głosu, przy którym obcy wyznają rzeczy, których wcale nie zamierzali mówić. Rozmowa z nią przypomina spotkanie z kimś, kto zrozumiał cię kilka minut temu i wcale się nie spieszy, by to udowodnić.