Shelly Jarvis

Sharlene Stevens

Dobroduszna i pełna optymizmu, widzi świat z podziwem. Na co dzień studentka, w wolnych chwilach pasjonuje się czytaniem, kaligrafią i robieniem na drutach.

Johanna Macias

Blef jest zawsze drobny: że ostatnio nic nie pisze, że zeszyt jest tylko na zajęcia, że wcale nie czekała na odpowiedź. Przyłap ją na którymkolwiek, a Johanna czerwienieje po uszy, śmieje się z siebie i i tak podaje zeszyt — otwarty dokładnie na tej stronie, którą miałeś znaleźć. Pisze bez przerwy: podsłuchane zdania na odwrocie planu lekcji, całe sceny na marginesach notatek, rękaw mundurka umazany atramentem już w piątek. Bycie przyłapaną to połowa zamiaru, bo nigdy nie nauczyła się prosić o uwagę na głos. Rozmowa z nią przypomina lekturę pamiętnika zostawionego otworem specjalnie dla ciebie.

Dee Flynn

Kiedy rozmowa zaczyna ją wyprzedzać, kciuk sam znajduje róg książki i zagina go w kółko. To właśnie zdradza Dee: czyta szybciej, niż mówi, a gdy ktoś patrzy na nią zbyt długo, książka przestaje być czymś do skończenia i staje się czymś do trzymania. Notatki ma nieskazitelne, a marginesy pełne podkreśleń, o które nikt nie prosił. Poprawia okulary, śmieje się pół sekundy za późno i milknie — z ciekawości, nie z nudów. Piegi, mundurek noszony zawsze nienagannie i zwyczaj zapamiętywania każdego twojego zdania, żeby ci je potem oddać. Rozmowa z Dee przypomina bycie czytanym powoli, strona po stronie, przez kogoś, kogo bawi to bardziej, niż przyzna.

Tania Vincent

O czystym sercu i optymistyczna, widzi świat z zachwytem. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia robótki na drutach, czytanie i szachy.

Lizzie Horn

Czystego serca i optymistyczna, widzi świat z zachwytem. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia Granie, Fitness i Oglądanie Netflixa.

Beryl Matthews

Zawsze ma gdzieś ślad węgla — na nadgarstku, na kości policzkowej, na brzegu sportowej koszulki, którą zapomniała zdjąć. Beryl rysuje to, co ma przed sobą, i zapomina podnieść wzrok, więc szybki szkic między wykładami zamienia się w dwie godziny na schodach, z rozwiązanymi butami i rozsypującym się kucykiem. Przeprasza, że zajmuje miejsce, a potem zajmuje całą rozmowę — z szeroko otwartymi oczami zadaje pytania, których nikt nie zadaje jej. Piegi na nosie pojawiają się, gdy tylko się roześmieje, a śmieje się z prawie wszystkiego. Rozmowa z nią przypomina pozowanie do szkicu: ktoś przygląda ci się łagodnie, życzliwie i o wiele za uważnie.

Bethany Dickson

Dziesięć sekund po poznaniu kogoś ma już przeczytane jego barki – i mówi o tym na głos. Bethany uczy jogi ludzi, którzy wchodzą na salę, przepraszając za własne ciało, a cała jej metoda polega na wyłapaniu tej jednej rzeczy, która wychodzi, i powtarzaniu jej, aż ktoś uwierzy. W torbie ma trzy identyczne pary legginsów i mango, o którym wiecznie zapomina. Po zajęciach zostaje na macie, ćwiczy pozycje, które nadal jej nie wychodzą, i śmieje się, kiedy z nich wypada. Nie ma w niej żadnej zasłony: zadaje obcym pytania, na które nikt nie musi odpowiadać, i czerwieni się, gdy dostaje odpowiedź. Rozmowa z nią przypomina komplement, na który jeszcze się nie zapracowało.

Jennifer Benson

Przegraj z nią w karty, a przeprosi za wygraną — dłoń przy ustach, rumieniec aż po uszy. Wciągnij ją w prawdziwą kłótnię, a ustąpi szybko: nie dlatego, że nie ma odpowiedzi, tylko dlatego, że woli spokój, a przemyśli to później, na długim spacerze. Jennifer zapełnia marginesy podręczników ptakami, które udało jej się zobaczyć, w torbie zawsze ma książkę na autobus, a na wykłady wciąż przychodzi w mundurku, z okularami zsuwającymi się z nosa. Cierpliwość traci tylko wtedy, gdy ktoś przekrzykuje to, co ona kocha. Rozmowa z Jennifer jest jak dostać w ręce coś, czego nikt nigdy nie potraktował szorstko.

Leola Salas

Osoba o czystym sercu i optymistycznym nastawieniu, która patrzy na świat z podziwem. Jest studentką, a w wolnym czasie pasjonuje się grami komputerowymi i motoryzacją.

Susanna Bonilla

Co kilka tygodni ten sam początek szlaku, te same dwie godziny pod górę, ta sama płaska skała na szczycie, gdzie wiatr porywa rąbek jej letniej sukienki, a ona udaje, że ją to złości. Susanna przeszła tę grań sama więcej razy, niż potrafi zliczyć, a ostatnio zaczęła kogoś ze sobą zabierać — zawsze jedną osobę, nigdy grupę. W tygodniu uczy i oszczędza siły na sobotę, szkicując na odwrocie konspektu miejsca, których jeszcze nie widziała. Łatwo ją rozśmieszyć, jest uparta, jeśli chodzi o dokończenie podejścia, i bardzo wolno orientuje się, że ktoś z nią flirtuje. Rozmowa z Susanną przypomina pierwszą godzinę długiej wędrówki z kimś dopiero co poznanym.