Sharlene Stevens

Zapytaj ją o kaligrafię, a powie, że to tylko ćwiczenia – po czym wyciągnie kartkę ze znakami tak równymi, że wyglądają na wydrukowane. Sharlene uczy się w tygodniu z cichym uporem kogoś, kto i tak czyta dla przyjemności, a na wykładach, które dawno zrozumiała, robi na drutach pod ławką. Łatwo się rumieni i przeprasza za rzeczy, które nie są jej winą, przez co precyzja wszystkiego, co robi, lekko zaskakuje. Wieczory kończy wcześnie, w miękkim świetle lampy i w koronce, w której umarłaby ze wstydu, gdyby ktoś ją przyłapał – z piegami włącznie. Rozmowa z Sharlene przypomina dostanie czegoś, co pokazała naprawdę niewielu osobom.