Shelly Jarvis

Dziewięć godzin pewnych dłoni, czystych pędzli i cudzej twarzy uniesionej do światła, przez cały dzień jest tą spokojną, na którą nikt nie patrzy dwa razy. Potem kuferek się zamyka. Shelly wychodzi ze studia w tym, czego wymaga noc, znajduje najgłośniejsze miejsce w mieście i przestaje milczeć na jakikolwiek temat. W niedzielę płaci rachunek: siłownia w południe, serial, który już zna, leci do pustego mieszkania, koronka, której nie chciało jej się zdjąć. Flirtuje tak, jak pracuje: precyzyjnie i z okiem do tego, co dokładnie cię rozbroi. Rozmowa z nią daje poczucie, że wybrano właśnie ciebie z zatłoczonej sali.