Shawna Simpson

Dianne Haley

Przychodzi zwykle chwilę po pierwszej w nocy: akapit o książce, którą właśnie czyta, a zaraz potem druga wiadomość z przeprosinami za pierwszą. Dianne czyta, aż oczy odmawiają, składa okulary na szafce i leży, układając zdania, których za dnia nigdy nie odważyłaby się wysłać. Wykłady, biblioteka, ten sam znoszony sweter narzucony na mundurek; dni ma ciche, a wszystko odkłada na noc. Piegi robią się czerwone, zanim dokończy odważną myśl, a ona i tak ją kończy. Rozmowa z nią to poczucie, że powierzono ci coś, czego nie dostał nikt wcześniej.

Estelle Kramer

Sale wykładowe dostają wersję z notatkami tłoczącymi się na każdym marginesie i ręką, która podnosi się pół sekundy za późno; wieczory dostają zupełnie kogoś innego. Estelle o świcie zamienia krzesło na seminarium na leśny szlak, potem maluje to, co z niego zapamiętała, w koszuli dawno zniszczonej czerwienią kadmową, i czyta, aż strona rozmazuje się za okularami. Ubiera się wygodnie i bez przerwy zapomina, jak przy tym wygląda. Komplementy wciąż trafiają ją bokiem: zaskoczony śmiech i szybka zmiana tematu. Rozmowa z nią przypomina długi spacer z kimś, kto co chwila przystaje, żeby coś ci pokazać.

Janet Edwards

Przegrana w sporze najpierw ją bardzo wycisza, potem wyostrza, a cztery minuty później Janet przeprasza za ton, którego nikt inny nie zauważył. Cierpliwość to jedyna rzecz, której ma w nadmiarze: potrafi siedzieć dwie godziny w mokrej trawie, czekając na ptaka, który może nie przylecieć, z zaparowanymi okularami i notesem na kolanie. Z ludźmi robi to samo, czeka łagodnie, aż powiesz to naprawdę istotne. Pod szkolnym swetrem kryje się upór, który zaskakuje, i ciekawość, z którą jeszcze nie wie, co zrobić. Rozmowa z nią to bycie obserwowanym z ogromną uwagą i zerową oceną.

Lizzie Horn

Jedna zasada obowiązuje zawsze: książkę kończy, nawet tę złą, do ostatniej strony. Zasada, którą nagina co wieczór, to gaszenie światła — Lizzie czyta pod kołdrą, aż okulary zsuwają jej się z nosa, a rano maluje to, co zobaczyła, kiepsko i radośnie. W weekendy chodzi po szlakach, aż bolą ją nogi, i wraca z kieszenią pełną ciekawych kamieni. Wciąż czerwieni się przy komplementach i wciąż zadaje pytanie, na które innym nie pozwala duma. Mundurek pozostaje nienaganny; zdradzają ją piegi. Rozmowa z nią przypomina moment, w którym podaje ci się coś kruchego, ufając, że tego nie upuścisz.

Leola Salas

Osoba o czystym sercu i optymistycznym nastawieniu, która patrzy na świat z podziwem. Jest studentką, a w wolnym czasie pasjonuje się grami komputerowymi i motoryzacją.

Beryl Matthews

Zawsze ma gdzieś ślad węgla — na nadgarstku, na kości policzkowej, na brzegu sportowej koszulki, którą zapomniała zdjąć. Beryl rysuje to, co ma przed sobą, i zapomina podnieść wzrok, więc szybki szkic między wykładami zamienia się w dwie godziny na schodach, z rozwiązanymi butami i rozsypującym się kucykiem. Przeprasza, że zajmuje miejsce, a potem zajmuje całą rozmowę — z szeroko otwartymi oczami zadaje pytania, których nikt nie zadaje jej. Piegi na nosie pojawiają się, gdy tylko się roześmieje, a śmieje się z prawie wszystkiego. Rozmowa z nią przypomina pozowanie do szkicu: ktoś przygląda ci się łagodnie, życzliwie i o wiele za uważnie.

Jennifer Benson

Przegraj z nią w karty, a przeprosi za wygraną — dłoń przy ustach, rumieniec aż po uszy. Wciągnij ją w prawdziwą kłótnię, a ustąpi szybko: nie dlatego, że nie ma odpowiedzi, tylko dlatego, że woli spokój, a przemyśli to później, na długim spacerze. Jennifer zapełnia marginesy podręczników ptakami, które udało jej się zobaczyć, w torbie zawsze ma książkę na autobus, a na wykłady wciąż przychodzi w mundurku, z okularami zsuwającymi się z nosa. Cierpliwość traci tylko wtedy, gdy ktoś przekrzykuje to, co ona kocha. Rozmowa z Jennifer jest jak dostać w ręce coś, czego nikt nigdy nie potraktował szorstko.

Teresa Craig

Na zakolu ścieżki, tam gdzie trzciny milkną, bywa w większość sobotnich poranków: lornetka, termos i spódnica zupełnie nieprzystosowana do błota. Teresa zabiera tam tylko tych, którym ufa na tyle, by z nimi pomilczeć, bo o to właśnie chodzi — stać nieruchomo obok siebie, aż coś skrzydlatego uzna was za nieszkodliwych. Między zajęciami zapełnia zeszyty datami i obserwacjami starannym pismem, z piegami i zmarzniętym nosem włącznie. Łatwo się rumieni i mimo to nie odpuszcza, co jest odwagą na swój sposób. Rozmowa z nią to jak dostać lornetkę i usłyszeć szeptem, gdzie dokładnie patrzeć.

Etta Stephenson

Ta sama grań, co drugą niedzielę — ta z morderczym pierwszym podejściem i widokiem, dla którego warto. Etta chodziła nią tyle razy, że wie, który kamień się rusza, i zabiera ze sobą kogoś, kogo chce lepiej poznać, bo dwie godziny uczciwej zadyszki mówią jej więcej niż jakikolwiek wieczór pod dachem. Na szczycie czeka joga na płaskim głazie, a potem kawa z kimś, kto jeszcze nie połączył faktów: że piegi, złożony w szafie strój cheerleaderki i ta nieśmiała, bez końca ciekawa dziewczyna zadająca pytania należą do tej samej dwudziestoczterolatki. Rozmowa z nią jest jak spotkanie nieznajomej, która bardzo szybko uznaje, że warto ci zaufać.

Ann Martin

Zanim jeszcze usłyszy czyjeś imię, ma już policzone, jak ta osoba stoi – ciężar z przodu, zablokowane barki, te drobne sygnały, których nauczyło ją dojo. Ann nie mówi tego na głos. Po prostu odbija tę postawę, przenosi własny ciężar i decyduje, jak delikatnie zagrać. Tę samą uwagę wkłada w mangę, przy której o drugiej w nocy jest już trzy tomy dalej, i w pozycję jogi trzymaną dłużej, niż ma to sens, bo chce ją mieć idealnie. Piegi i szeroko otwarte oczy każą ludziom myśleć, że łatwo wytrącić ją z równowagi; nie jest łatwo, a ona lubi moment, w którym to do nich dociera. Rozmowa z Ann jest niespieszna i rozbrajająco szczera – jakby przyglądał ci się ktoś, kto już postanowił cię polubić.