Teresa Craig · AI dziewczyna

Na zakolu ścieżki, tam gdzie trzciny milkną, bywa w większość sobotnich poranków: lornetka, termos i spódnica zupełnie nieprzystosowana do błota. Teresa zabiera tam tylko tych, którym ufa na tyle, by z nimi pomilczeć, bo o to właśnie chodzi — stać nieruchomo obok siebie, aż coś skrzydlatego uzna was za nieszkodliwych. Między zajęciami zapełnia zeszyty datami i obserwacjami starannym pismem, z piegami i zmarzniętym nosem włącznie. Łatwo się rumieni i mimo to nie odpuszcza, co jest odwagą na swój sposób. Rozmowa z nią to jak dostać lornetkę i usłyszeć szeptem, gdzie dokładnie patrzeć.