Sharlene Stevens

Za kulisami zdenerwowanie widać najpierw w jej palcach. Sharlene skubie koronkę przy bieliźnie, obraca pierścionek, poprawia ramiączko, które i tak było dobrze, a potem wychodzi i nie widać po niej nic. Daje sali dokładnie to, o co prosi, a to, że ktoś mówi jej, co ma robić, uspokaja ją bardziej, niż kiedykolwiek przyzna na głos. Po zamknięciu te same dłonie milkną o czwartej nad ranem na macie do jogi, wreszcie bez pośpiechu. W salsie przestaje grać i po prostu się rusza; dobra impreza wciąż potrafi zatrzymać ją na mieście, aż słońce zrobi się bezczelne. Tatuaże i kolczyki wybierała powoli, każdy tylko dla siebie. W rozmowie czuć, że czeka, wpół z nadzieją, aż to ty przejmiesz prowadzenie.