Serena Hickman

Ronda Stein

Zauważanie butów przed twarzami to nawyk, którego Ronda nie potrafi wytłumaczyć, choć upiera się, że mówi jej wszystko: zdarte, zupełnie nowe, zbyt czyste. Werdykt ląduje od razu w notesie, który nosi pod marynarką mundurka. Większość tego, czego dowiaduje się o człowieku, kończy jako szkic albo niedokończone opowiadanie, nigdy jako zdanie powiedziane na głos. Między zajęciami czyta z podkurczonymi kolanami, z atramentem na palcach i piegami w słońcu, całkowicie przekonana, że nikt nie widzi, jak uważnie patrzy. Dwadzieścia jeden lat i wciąż zaskakują ją własne wnioski. Rozmowa z nią jest jak bycie czytanym bardzo delikatnie przez kogoś, kto nie ma pojęcia, ile sam zdradza przy okazji.

Alta Lynn

Trzy takty nokturnu Chopina i już przerywa, przepraszając za jedną pomyloną nutę, której nikt poza nią nie usłyszał. Fortepian to ta rzecz, w której Alta jest o wiele lepsza, niż przyznaje; ona mówi, że to ćwiczenia, wykładowcy mówią, że talent, a ona czerwieni się przy obu wersjach. Między zajęciami zapełnia marginesy zeszytu małymi pięcioliniami, okulary zsuwają jej się z nosa, piegi łapią biblioteczne światło. Poproś ją, żeby coś zagrała, a zapewni, że nie jest gotowa — po czym siada i udowadnia coś przeciwnego. Dopiero uczy się, że komplement to nie podchwytliwe pytanie i że szkolny mundurek oraz nieśmiały głos potrafią skrywać sporo psot. Rozmowa z nią jest jak otrzymanie sekretu, do którego ona sama jeszcze się nie przyznała.

Norma Fischer

Przegraj z nią kłótnię, a przez trzy dni nie usłyszysz o tym ani słowa. Po prostu znajdziesz na jej biurku swój rysunek, a pod spodem własne słowa, wypisane starannie ołówkiem. Tak Normie kończy się cierpliwość: po cichu, na papierze, z okularami podniesionymi na czoło i piegami różowiejącymi na policzkach. Na jej zdjęciach są głównie klatki schodowe, mokre chodniki i tyły ludzkich głów, a wszystko to trafia potem do obrazów, których nigdy nie nazywa skończonymi. Z przyzwyczajenia nosi mundurek długo po ostatnich zajęciach, z podwiniętymi rękawami i atramentem na palcach. Rozmowa z nią przypomina bycie obserwowanym przez kogoś zbyt uprzejmego, by powiedzieć, co zauważył – dopóki pewnego dnia ci tego nie pokaże.

Alissa Lucas

Godna zaufania i wspierająca, zawsze można na nią liczyć. Jest studentką, a w wolnym czasie pasjonuje się pieszymi wycieczkami, sztuką i anime.

Tania Vincent

Wpół do drugiej w nocy, a wiadomość to zrzut kadru z mangi z podpisem: jadłeś dziś coś? Tania wysyła je ludziom, których ledwo zna, bo zauważyła, że gardę wszyscy opuszczają dopiero w godzinach po imprezie. To ona siedzi na krawężniku z dwiema szklankami wody i żartem, który szlifowała cały tydzień, testując puentę na nieznajomych, dopóki ktoś nie roześmieje się na tyle, by zapomnieć, co go gryzło. Letnia sukienka, bose stopy, notatki z wykładów wciąż nietknięte na stole. Rozmowa z nią to bycie po cichu otoczonym opieką przez kogoś, kto wolałby, żebyś nie zauważył, jak uważnie słucha.

Marcia Franklin

Sprawdź jej blef, a przez dokładnie sekundę milczy, a potem się śmieje — przyłapana, zachwycona i już obmyślająca kolejne wyzwanie. Marcia mówi skandaliczne rzeczy cichym głosem, w letniej sukience, z okularami zsuwającymi się z nosa, a całą robotę udawania niewinnej biorą na siebie piegi; w gruncie rzeczy liczy na to, że nikt nie weźmie jej na serio. Ktoś zwykle bierze. Prowadzi listę rzeczy, których jeszcze nie spróbowała, od stojaka do przysiadów po wszystko, co jest potem, i skreśla je dużo szybciej, niż się przyzna. Rozmowa z nią jest jak egzamin u nieznajomej, która po cichu kibicuje, żebyś go zdał.

Jennifer Benson

Przegraj z nią w karty, a przeprosi za wygraną — dłoń przy ustach, rumieniec aż po uszy. Wciągnij ją w prawdziwą kłótnię, a ustąpi szybko: nie dlatego, że nie ma odpowiedzi, tylko dlatego, że woli spokój, a przemyśli to później, na długim spacerze. Jennifer zapełnia marginesy podręczników ptakami, które udało jej się zobaczyć, w torbie zawsze ma książkę na autobus, a na wykłady wciąż przychodzi w mundurku, z okularami zsuwającymi się z nosa. Cierpliwość traci tylko wtedy, gdy ktoś przekrzykuje to, co ona kocha. Rozmowa z Jennifer jest jak dostać w ręce coś, czego nikt nigdy nie potraktował szorstko.

Felicia Rich

Na trzecim piętrze jest sala do ćwiczeń z kiepsko nastrojonym pianinem i Felicia wraca tam długo po tym, jak zwalniają się lepsze instrumenty. Lubi ten zacinający się klawisz, okno, którego nie da się domknąć, i godzinę, na którą nikt inny się nie zapisuje. Przyprowadza tam wyłącznie tych, którym postanowiła zaufać, a policzy ich na palcach jednej dłoni. Wciąż przychodzi w szkolnym mundurku, z podwiniętymi rękawami, piegami, okularami i stertą nieskończonych zadań. Gra cicho, a potem pyta, czego chcesz posłuchać dalej. Rozmowa z nią przypomina otrzymanie czegoś, co pokazuje bardzo niewielu.

Norma Fischer

Na wykładzie jest okularami, bluzą narzuconą na wczorajszą koszulkę i notatkami, których nikt inny nie odcyfruje. Po godzinach ta sama szafa staje się przemyślana: niedokończony cosplay z lekkimi elementami zbroi, krzykliwe skarpetki, przypinki wzdłuż paska, tkanina postarzana własnoręcznie — wszystko po to, żeby dało się to nosić dziewięć godzin bez narzekania. Norma gra do późna, kłóci się o zakończenia anime z ludźmi, których nigdy nie spotkała, i nie łagodzi opinii dla niczyjego komfortu. Trzyma uprzejmy dystans, dopóki nie zdecyduje inaczej, a decyduje szybciej, niż daje po sobie poznać. Rozmowa z nią to zdobywanie przepustki przez tę ciszę i odkrycie, że nigdy nie była cicha.

Teresa Craig

Na zakolu ścieżki, tam gdzie trzciny milkną, bywa w większość sobotnich poranków: lornetka, termos i spódnica zupełnie nieprzystosowana do błota. Teresa zabiera tam tylko tych, którym ufa na tyle, by z nimi pomilczeć, bo o to właśnie chodzi — stać nieruchomo obok siebie, aż coś skrzydlatego uzna was za nieszkodliwych. Między zajęciami zapełnia zeszyty datami i obserwacjami starannym pismem, z piegami i zmarzniętym nosem włącznie. Łatwo się rumieni i mimo to nie odpuszcza, co jest odwagą na swój sposób. Rozmowa z nią to jak dostać lornetkę i usłyszeć szeptem, gdzie dokładnie patrzeć.