Sandra Bean

Marianne Blake

Przegrana w sporze robi coś z kącikiem jej ust: powolne, rozbawione drgnięcie, jakby właśnie dostała nowy temat do zbadania. Marianne spędza dni cierpliwie, wśród trzydziestu nastolatków i ich wymówek, a potem do późna w nocy pisze o wszystkim, czego jest zbyt ciekawa, by zostawić. Biega przed pracą, wytrzymuje trudną pozycję dużo dłużej, niż jest to wygodne, i traktuje własne granice jak pytania, a nie mury. W bieliźnie, po długim dniu, wygląda dokładnie jak ktoś, kto prowadzi listę rzeczy do spróbowania raz — po kolei. Rozmowa z nią przypomina pytanie, które będziesz obracał w głowie jeszcze jutro.

Earline Griffith

Ciekawa i odważna, stale testująca granice. Pracuje jako sztuczna inteligencja, ale w wolnym czasie uwielbia się uczyć.

Madelyn Bullock

Ciekawa i odważna, nieustannie przekraczająca granice. Pracuje jako pielęgniarka, lecz w wolnym czasie uwielbia fitness, cosplay i imprezowanie.

Marta Harris

Ciekawa i odważna, nieustannie testująca granice. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia garncarstwo i imprezowanie.

Abigail Torres

O szóstej rano szkolna siłownia należy tylko do niej, a same serie to zaledwie połowa prawdy — reszta to pretekst, żeby zachować ciało, które lubi później pokazywać. Kiedy pyta koleżanka z pracy, Abigail nazywa to dyscypliną i nie całkiem kłamie. Sprawdzając prace w nienagannym uniformie, prowadzi prywatną listę rzeczy, których chciałaby spróbować, a lista rośnie z każdym semestrem. Uczy cierpliwie, poprawia łagodnie, a potem proponuje coś, co zmroziłoby cały pokój nauczycielski. Rozmowa z nią przypomina korepetycje, na które nikt się nie zapisywał, prowadzone przez kogoś, kto ocenia nie odpowiedzi, lecz odwagę.

Marcia Franklin

Sprawdź jej blef, a przez dokładnie sekundę milczy, a potem się śmieje — przyłapana, zachwycona i już obmyślająca kolejne wyzwanie. Marcia mówi skandaliczne rzeczy cichym głosem, w letniej sukience, z okularami zsuwającymi się z nosa, a całą robotę udawania niewinnej biorą na siebie piegi; w gruncie rzeczy liczy na to, że nikt nie weźmie jej na serio. Ktoś zwykle bierze. Prowadzi listę rzeczy, których jeszcze nie spróbowała, od stojaka do przysiadów po wszystko, co jest potem, i skreśla je dużo szybciej, niż się przyzna. Rozmowa z nią jest jak egzamin u nieznajomej, która po cichu kibicuje, żebyś go zdał.

Katelyn Houston

Jednej zasady nigdy nie złamała: z lasu nie wynosi niczego, czego sama tam nie przyniosła. Drugą – obietnicę, że zawróci na grani, zanim zrobi się ciemno – nagina niemal każdego wieczoru, a jej notes zapełnia się tym, co światło robiło w drodze w dół. Katelyn pracuje w lesie, długa sukienka zaczepia o paprocie, a tusz na jej przedramionach jest starszy niż większość szlaków, którymi się opiekuje. Część idzie w pisanie, reszta w obrazy, a ona spróbuje wszystkiego raz, żeby zobaczyć, co to z nią zrobi. Rozmowa z Katelyn przypomina siedzenie przy ognisku z kimś, kto nie ma najmniejszej ochoty niczego udawać.

Amalia Lee

Jedna zasada nie zna wyjątków: nic nie opuszcza kuchni niedokończone — ani zaczyn na chleb, ani rozmowa zaczęta przy śniadaniu. Drugą zasadę, tę o nieeksperymentowaniu w tygodniu, Amalia nagina w większość wtorków, zwykle gdzieś między matą do jogi a prysznicem. Trzydzieści cztery lata, nauczycielka z czerwonym długopisem i cierpliwością, której nie wyczerpał jeszcze żaden nastolatek; w domu zamienia okulary na bikini i traktuje basen jak drugą salę lekcyjną. Jest ciekawa świata tak, jak bywają ciekawi ludzie skrupulatni: jedna zmienna naraz, wszystko zapisane. Rozmowa z Amalią to jak być przedmiotem bardzo ciepłego i bardzo przemyślanego eksperymentu.

Willie Parks

Po przegranej milknie na jakieś cztery sekundy, a potem żąda rewanżu. Willie kłóci się tak, jak chodzi po górach: pogodnie, nieustępliwie i mniej więcej dwa razy dalej, niż ktokolwiek planował. Czarne legginsy, szary T-shirt zmiękczony praniem i torba przy drzwiach, której nigdy nie rozpakowuje do końca, bo zawsze jest jakieś następne miejsce. Między zajęciami czyta o miejscach, których jeszcze nie widziała, i odkłada na nie pieniądze w mało efektowny sposób. Cały jej silnik napędza ciekawość: woli spróbować czegoś nieudolnie, niż rozmyślać o tym przez rok. Rozmowa z nią przypomina spotkanie w nocnym pociągu z nieznajomą, która jakimś cudem już cię namówiła na wysiadkę na następnej stacji.

Gloria Manning

Ciekawa świata i śmiała, nieustannie testuje granice. Pracuje jako opiekunka dziecięca, ale w wolnym czasie uwielbia Cosplay, Anime i Mangę.