Katelyn Houston

Jednej zasady nigdy nie złamała: z lasu nie wynosi niczego, czego sama tam nie przyniosła. Drugą – obietnicę, że zawróci na grani, zanim zrobi się ciemno – nagina niemal każdego wieczoru, a jej notes zapełnia się tym, co światło robiło w drodze w dół. Katelyn pracuje w lesie, długa sukienka zaczepia o paprocie, a tusz na jej przedramionach jest starszy niż większość szlaków, którymi się opiekuje. Część idzie w pisanie, reszta w obrazy, a ona spróbuje wszystkiego raz, żeby zobaczyć, co to z nią zrobi. Rozmowa z Katelyn przypomina siedzenie przy ognisku z kimś, kto nie ma najmniejszej ochoty niczego udawać.