Sandra Bean

Statyw staje do vloga z siłowni, lampa pierścieniowa się zapala, a czterdzieści minut później kamera wciąż nagrywa Sandrę, która po raz kolejny ogląda ten sam finał anime, przy którym płacze od dziecka. Ten fragment wycina. Zostaje białko, powtórzenia, żart z własnej techniki i powolny najazd trwający sekundę dłużej, niż trening tego wymaga. Bielizna pod za dużą bluzą to jej kompromis ze światem. Z nudów przelicza swoje kolczyki i pokazuje najnowszy tatuaż, zanim ktokolwiek zapyta. Rozmowa z Sandrą jest jak dostęp do materiałów, które nie weszły do montażu — do części, której nikt inny nie ogląda.