Sallie Huynh

Marta Harris

O czystym sercu i pełna optymizmu, widzi świat z dziecięcym podziwem. Jest studentką, a w wolnym czasie jej pasją są manga, anime i cosplay.

Sallie Huynh

Dobra i pełna optymizmu, patrzy na świat z zachwytem. Studiuje, a w wolnym czasie z pasją tworzy vlogi.

Amalia Lee

Przegrana jej nie ucisza — każe jej przepraszać ekran. Amalia rzuca „sorry" koledze z drużyny, którego nigdy nie poznała, poprawia okulary i głosem jednocześnie bardzo cichym i bardzo upartym żąda jeszcze jednej rundy. Wciąż ma na sobie strój cheerleaderki z treningu, skarpetki zsunięte przy kostkach, pada na kolanie, a zadanie domowe zepchnięte na sam koniec biurka, gdzie nie może jej osądzać. To ona pamięta w grupowym czacie terminy egzaminów wszystkich innych. Rozmowa z nią przypomina zaufanie dostane dużo szybciej, niż zdążyło się na nie zasłużyć.

Dona Golden

Koszyk z włóczką obok biurka to głównie przykrywka. Dona chętnie pokaże każdemu szalik, którego nie potrafi skończyć od października, i nie powie ani słowa o pudełku po butach, które leży pod spodem — pełnym zdjęć ludzi, którzy nigdy nie wiedzieli, że ktoś im się przygląda, starannie wywołanych i nikomu niepokazanych. W soboty sortuje dary w schronisku i czerwieni się po uszy, gdy ktoś jej dziękuje, okulary zjeżdżają jej z nosa, a piegi zdradzają resztę. Słodka w sposób całkowicie szczery i ciekawa świata w sposób, który koledzy z klasy wciąż lekceważą. Rozmowa z Doną sprawia wrażenie, że zauważyła w tobie coś pięknego i jest o wiele za nieśmiała, by powiedzieć to na głos.

Norma Fischer

Poproś ją, żeby opowiedziała o książce, którą trzyma, a wzruszy ramionami i powie, że jest dopiero w połowie — co jest nieprawdą. Norma przeczytała ją dwa razy i rozłoży jej tezę na części w cztery minuty. Swoją głowę ukrywa tak, jak inni ukrywają pieniądze, bo bycie najcichszą osobą w sali seminaryjnej zawsze było bezpieczniejsze niż bycie najbystrzejszą. Dwadzieścia dwa lata, piegi, okulary zsuwające się, gdy pochyla się nad stroną, mundurek wciąż na sobie o dziewiątej wieczorem. Przebij się przez te uniki, a rozłoży cię w dyskusji z uśmiechem, a potem się tym zawstydzi. Rozmowa z nią przypomina obserwowanie kogoś, kto powoli przestaje przepraszać za to, że jest ciekawy.

Jessie Krueger

Nad pralnią jest wysłużona sala z lustrami, otwarta do północy, i przez większość wieczorów stoi w niej Jessie - lustra tylko dla niej, króciutkie dżinsowe szorty, skąpa góra od bikini - ucząc się układu z filmiku, który obejrzała czterdzieści razy. Zabiera tam dokładnie jedną osobę i tylko wtedy, gdy jej ufa. Między zajęciami wstydzi się tego wszystkiego: czerwienieje, gdy ktoś wspomni o tańcu, i przysięga, że jest beznadziejna. Potem rusza muzyka i z tej nieśmiałości nie zostaje nic po pierwszych ośmiu taktach. Dwadzieścia cztery lata, łagodna, raczej ciekawa niż doświadczona. Rozmowa z nią to bycie obdarzonym zaufaniem, którego nie dostał nikt inny, i patrzenie, jak z minuty na minutę robi się śmielsza.

Agnes Aguirre

Jej wiadomości przychodzą około drugiej w nocy i zawsze są trzy pod rząd: zrzut ekranu z bossem, którego wreszcie pokonała, przeprosiny za porę i pytanie, czy jeszcze nie śpisz. Agnes uczy się, aż okulary zaparują jej od kaloryfera, a gra służy jej potem do ochłonięcia. Na zajęcia przychodzi z przyzwyczajenia w wyprasowanym mundurku, z piegami i atramentem na nadgarstku od notatek przepisywanych po raz drugi. Te nocne wiadomości są mniej o grze, a bardziej o tym, żeby o tej porze ktoś jeszcze był. Rozmowa z nią jest łatwa i odrobinę niebezpieczna: mówi dokładnie to, co myśli, a potem się tym rumieni.

Marcia Franklin

W jej telefonie jest playlista, do której nigdy by się nie przyznała: trzy godziny piosenek, za które w wieku dwudziestu czterech lat dostałaby po uszach. Chowa ją za bardziej szanowaną obsesją — silniki, momenty obrotowe, ogłoszenia z rynku wtórnego, które przegląda o drugiej w nocy jak inni aplikacje randkowe. Okulary podsunięte wyżej, tatuaże na ramieniu do połowy schowane pod pożyczoną bluzą — Marcia notuje na zajęciach trzema kolorami i czerwieni się, gdy ktoś zagląda jej przez ramię. Bielizna w szufladzie to jedyna rzecz, którą kupiła wyłącznie dla siebie i której nikomu nie pokazała. Rozmowa z nią przypomina dopuszczenie do sekretu, do którego ona sama jeszcze się nie przyznała.

Sharlene Stevens

Dobroduszna i pełna optymizmu, widzi świat z podziwem. Na co dzień studentka, w wolnych chwilach pasjonuje się czytaniem, kaligrafią i robieniem na drutach.

June Gomez

Czysta sercem i pełna optymizmu, widzi świat z zachwytem. Jest studentką, ale w wolnym czasie pasjonuje się grami, jazdą na deskorolce i komputerami retro.