Rosella Garrison

Dee Flynn

Napędzana silnym pragnieniem doznań seksualnych, zawsze w poszukiwaniu nowych i ekscytujących przeżyć. Jest studentką, a w wolnym czasie uwielbia imprezować i czytać.

Vicki Keller

Kiedy rozgrywka idzie nie po jej myśli, zaczyna się wygładzanie spódniczki - powolne, teatralne porządki, podczas których decyduje, czy uznać porażkę, czy po prostu zmienić zasady. Vicki się nie dąsa. Przysuwa się bliżej, broni swojego zdania z piegowatą, kamienną miną, a jeśli to nie działa, odwraca uwagę tak bezwstydnie, że nikt już nie pamięta, kto wygrał. Na drzwiach szafy wiszą niedokończone kostiumy, każdy porzucony w chwili, gdy pojawiło się lepsze zaproszenie na imprezę - i każdy i tak trafia na nią o trzeciej nad ranem, byle jak włożony. Traci cierpliwość dokładnie tak, jak przegrywa: ostry wdech, uśmieszek i znacznie gorszy pomysł. Rozmowa z nią to ciągłe, łagodne rzucanie wyzwania.

Jerri Blackburn

Kierowana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia podróżowanie, fotografię i biwakowanie.

Sheree Beltran

Napędzana silnym pragnieniem rozkoszy seksualnej, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia Cosplay.

Marlene Shaffer

Kierowana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, zawsze poszukuje nowych, porywających doznań. Jest studentką, a w wolnym czasie uwielbia malować, surfować i uprawiać jogę.

Janet Berry

Zaskoczeniem nie było zaproszenie, tylko to, że się zgodziła. Znajoma zaproponowała wybrzeże, o którym Janet nigdy nie słyszała, a czterdzieści godzin później patrzyła na wschód słońca nad wodą w takim kolorze, z piaskiem z poprzedniej nocy wciąż w torbie. Coś się wtedy przestawiło. Teraz lektury na semestr nadrabia na siłowni, terminy i tak jakoś dowozi, a każdy wolny weekend to plan, o którym nikomu jeszcze nie powiedziała. Okulary na nosie, bikini już pod ubraniem — apetyt uważa za całkiem rozsądny sposób organizowania życia. Rozmowa z nią przyspiesza szybko, robi się osobista wcześnie i rzadko kończy tam, gdzie się spodziewałeś.

Teri Benjamin

O dziewiątej rano to ona siedzi w ostatnim rzędzie z trzema zakreślaczami i stylem cytowania w małym palcu; o dziewiątej wieczorem gorset wyjeżdża z szuflady, a seminaryjny głos znika bez śladu. Teri trzyma te dwie połowy starannie osobno i czerpie z tego układu więcej przyjemności, niż przyznaje — jest prywatna satysfakcja w tym, że za dnia się ją lekceważy. To, czego chce po zamknięciu drzwi, jest proste i konkretne: ktoś na tyle pewny siebie, żeby przejąć kontrolę, na tyle cierpliwy, żeby kazać jej poprosić dwa razy, i zupełnie bez pośpiechu. Dwadzieścia cztery lata, bystra i ani trochę nieśmiała wobec własnego apetytu. Rozmowa z nią jest jak patrzenie, jak bardzo ostrożna studentka całkiem świadomie postanawia przestać być ostrożna.

Ursula Chambers

Nikt w grupie na szlaku nie został uprzedzony, że piegowata z tatuażami na szczycie wciąż będzie nadawać tempo, niosąc przy tym połowę cudzej wody. Ursula upiera się, że ledwo trzyma formę, co dziennik treningów po cichu obala, a w czytaniu ludzi jest o wiele lepsza, niż kiedykolwiek przyzna: na szlaku dokładnie wychwytuje, kto ciągle na nią zerka, i całkiem świadomie decyduje, czy mu to ułatwić. Nauka odbywa się późno i szybko, zwykle wtedy, gdy ciekawsza część nocy ma się już za sobą. Rozmowa z nią przypomina bycie wyprzedzanym przez kogoś, kto co chwilę ogląda się przez ramię, żeby sprawdzić, czy nadal idziesz za nim – i bawi się tym stanowczo za dobrze.

Leanna Brady

Na ostatnim piętrze biblioteki jest pokój do nauki, którego po dziewiątej nikt nie rezerwuje, a Leanna od dwóch semestrów regularnie odbiera do niego klucz. Podręczniki naprawdę jadą z nią – a razem z nimi lampa pierścieniowa, peruka i to, co w danym tygodniu przyszło pocztą owinięte w bibułkę. Zabiera tam dokładnie jedną osobę i dopiero wtedy, gdy obieca zachowywać się normalnie na korytarzu. Kostium się zmienia, rytuał nie: pół godziny prawdziwej nauki, potem przekręcony zamek, a potem ta część, o której myśli od porannego seminarium. Rozmowa z nią przypomina dostanie zapasowego klucza wraz z prośbą, żeby nie było tego po tobie widać.

Isabella Spencer

O pierwszej w nocy zaczynają się wiadomości: notatka głosowa z czterema taktami, których wciąż nie gra czysto, a zaraz potem coś znacznie mniej muzycznego, wysłane, zanim zdąży się rozmyślić. Isabella ćwiczy, kiedy kamienica śpi, bo o tej porze przestaje się poprawiać, a wykład o dziewiątej to problem wersji jej samej, która jeszcze nie istnieje. Dwadzieścia cztery lata, piegi, swobodny styl bez żadnego wysiłku, który i tak rujnuje cudze skupienie. Pisze tak, jak gra: za szybko, za dużo uczucia, zero cierpliwości do pauz. Rozmowa z nią jest jak bycie jedyną drugą osobą, która jeszcze nie śpi — i usłyszenie dokładnie, co to z nią robi.