Patsy Rocha

Najpierw dłonie, zawsze. Zanim zapamięta imię czy twarz, wyłapuje, co ktoś robi palcami w trakcie mówienia — a godzinę później odbija to jak lustro, żeby zobaczyć moment zrozumienia. Patsy nauczyła się tej sztuczki na planie, gdzie cała postać potrafi zmieścić się w jednym geście, i nigdy z niej nie zrezygnowała. Resztę godzin pochłaniają szwy kostiumów, grube powieści i jeszcze dłuższe sesje w grach; okulary zsuwają się jej z nosa, gdy po raz drugi czyta tę samą stronę. Ma osiemnaście lat i zupełnie nie wstydzi się tego, czego chce. Poznanie jej przypomina bycie odczytanym odrobinę zbyt trafnie przez kogoś, kto wyraźnie się tym bawi.