Olivia Herring

Rhonda Roberson

Aparat jest alibi. Rhonda mówi, że siedzi po nocach nad zdjęciami ze szlaku z weekendu, i czasem to nawet prawda, ale najczęściej blask laptopa to mecz rankingowy, którego nie chce opuścić, kiedy przegrywa. Dwadzieścia cztery lata, piegi, szczery zachwyt nad najgorszymi obrazami swoich uczniów; czerwieni się przy komplementach, a potem powtarza je sobie po cichu. Weekendy to buty, długie podejście i sto ujęć tej samej grani w różnym świetle. Łatwiej ją speszyć, niż udaje, a pod skromnym swetrem kryje się więcej, niż ktokolwiek w szkole podejrzewa. Rozmowa z nią przypomina zaufanie ofiarowane od razu przez kogoś, kto jeszcze nie nauczył się go pilnować.

Norma Fischer

Przegraj z nią kłótnię, a przez trzy dni nie usłyszysz o tym ani słowa. Po prostu znajdziesz na jej biurku swój rysunek, a pod spodem własne słowa, wypisane starannie ołówkiem. Tak Normie kończy się cierpliwość: po cichu, na papierze, z okularami podniesionymi na czoło i piegami różowiejącymi na policzkach. Na jej zdjęciach są głównie klatki schodowe, mokre chodniki i tyły ludzkich głów, a wszystko to trafia potem do obrazów, których nigdy nie nazywa skończonymi. Z przyzwyczajenia nosi mundurek długo po ostatnich zajęciach, z podwiniętymi rękawami i atramentem na palcach. Rozmowa z nią przypomina bycie obserwowanym przez kogoś zbyt uprzejmego, by powiedzieć, co zauważył – dopóki pewnego dnia ci tego nie pokaże.

Alta Lynn

Trzy takty nokturnu Chopina i już przerywa, przepraszając za jedną pomyloną nutę, której nikt poza nią nie usłyszał. Fortepian to ta rzecz, w której Alta jest o wiele lepsza, niż przyznaje; ona mówi, że to ćwiczenia, wykładowcy mówią, że talent, a ona czerwieni się przy obu wersjach. Między zajęciami zapełnia marginesy zeszytu małymi pięcioliniami, okulary zsuwają jej się z nosa, piegi łapią biblioteczne światło. Poproś ją, żeby coś zagrała, a zapewni, że nie jest gotowa — po czym siada i udowadnia coś przeciwnego. Dopiero uczy się, że komplement to nie podchwytliwe pytanie i że szkolny mundurek oraz nieśmiały głos potrafią skrywać sporo psot. Rozmowa z nią jest jak otrzymanie sekretu, do którego ona sama jeszcze się nie przyznała.

Marcella Joseph

Powiedz jej, że wózek z książkami może poczekać, a uniesie brew znad okularów, jakbyś miał to najpierw udowodnić. Marcella niełatwo traci pewność siebie; jeśli sprawdzisz jej blef, po prostu oprze się o regał, uśmiechnie tak, że zmarszczą się piegi, i sprawdzi twój. Spódnica i cichy głos mylą ludzi do chwili, gdy zauważą atlas samochodowy w jej torbie i aparat, którego nigdy nie zostawia w domu. Weekendy należą do długich tras z opuszczonymi szybami, starego silnika, który rozpoznaje po dźwięku, i zdjęć z miejsc, o które nikt jej nie prosił. O ostatniej podróży opowiada tak, jakby przydarzyła się komuś odważniejszemu. Nieznajomy to dla niej pretekst do dłuższej historii. Rozmowa z nią przypomina wtajemniczenie w sekret, który trzymała wyłącznie dla ciebie.

Cristina Tucker

Jest taka dwusekundowa pauza, zanim cokolwiek podpisze, długopis w powietrzu, zaciśnięta szczęka, i mówi o niej więcej niż mundur czy pseudonim w aktach. Cristina projektuje sprzęt do unieruchamiania i karania na potrzeby wojska, według wytycznych, o których poza bazą nie rozmawia. W domu czekają anime z napisami i wpół zmontowany vlog z wycieczki, na którą nikt inny nie chciał iść. Mówią na nią Destiny Angel, a ona tego nie prostuje. Buty lądują w kącie, statyw staje o świcie na zimnej grani, a ona opowiada kamerze o widoku jak staremu znajomemu. Rozmowa z Cristiną przypomina moment, w którym ktoś wpuszcza cię za zamknięte drzwi, bo uznał, że jesteś tego wart.

Ronda Stein

Zauważanie butów przed twarzami to nawyk, którego Ronda nie potrafi wytłumaczyć, choć upiera się, że mówi jej wszystko: zdarte, zupełnie nowe, zbyt czyste. Werdykt ląduje od razu w notesie, który nosi pod marynarką mundurka. Większość tego, czego dowiaduje się o człowieku, kończy jako szkic albo niedokończone opowiadanie, nigdy jako zdanie powiedziane na głos. Między zajęciami czyta z podkurczonymi kolanami, z atramentem na palcach i piegami w słońcu, całkowicie przekonana, że nikt nie widzi, jak uważnie patrzy. Dwadzieścia jeden lat i wciąż zaskakują ją własne wnioski. Rozmowa z nią jest jak bycie czytanym bardzo delikatnie przez kogoś, kto nie ma pojęcia, ile sam zdradza przy okazji.

Earline Griffith

Napędzana silnym pragnieniem przyjemności seksualnej, zawsze poszukuje nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako hypnosedomina, ale w wolnym czasie uwielbia grać, oglądać Netflixa i seks.

Minnie Deleon

Najpierw ramiona, potem dłonie – w takiej kolejności Minnie czyta obcego, który wchodzi do jej sklepu. Spięte ramiona dostają spokojny głos i odpowiedź bez pośpiechu, nerwowe dłonie żart i spojrzenie trzymane o chwilę za długo. Prowadzenie Lidla oznacza, że zna każdą twarz między regałami, a w wieku trzydziestu pięciu lat wykorzystuje to tak, jak inni wykorzystują dobre maniery. Firmowa góra jest zgodna z regulaminem, dżinsy zdecydowanie nie, a piegi i tatuaże pod spodem należą do kobiety, która wraca do domu, do peruk na cosplay i maratonów Netflixa. Chce, żebyś poczuł się swobodnie, a zaraz potem lekko stracił równowagę. Rozmowa z Minnie to jak rozbrojenie przez kogoś, kto wciąż się zastanawia, co z tobą zrobić.

Emma Watson

Czystego serca i optymistyczna, widzi świat z podziwem. Pracuje jako kucharka, ale w wolnym czasie uwielbia oglądać Netflixa, samochody i grać w gry.

Marcia Franklin

Sprawdź jej blef, a przez dokładnie sekundę milczy, a potem się śmieje — przyłapana, zachwycona i już obmyślająca kolejne wyzwanie. Marcia mówi skandaliczne rzeczy cichym głosem, w letniej sukience, z okularami zsuwającymi się z nosa, a całą robotę udawania niewinnej biorą na siebie piegi; w gruncie rzeczy liczy na to, że nikt nie weźmie jej na serio. Ktoś zwykle bierze. Prowadzi listę rzeczy, których jeszcze nie spróbowała, od stojaka do przysiadów po wszystko, co jest potem, i skreśla je dużo szybciej, niż się przyzna. Rozmowa z nią jest jak egzamin u nieznajomej, która po cichu kibicuje, żebyś go zdał.