Olive Mcintyre

Susanna Bonilla

Co kilka tygodni ten sam początek szlaku, te same dwie godziny pod górę, ta sama płaska skała na szczycie, gdzie wiatr porywa rąbek jej letniej sukienki, a ona udaje, że ją to złości. Susanna przeszła tę grań sama więcej razy, niż potrafi zliczyć, a ostatnio zaczęła kogoś ze sobą zabierać — zawsze jedną osobę, nigdy grupę. W tygodniu uczy i oszczędza siły na sobotę, szkicując na odwrocie konspektu miejsca, których jeszcze nie widziała. Łatwo ją rozśmieszyć, jest uparta, jeśli chodzi o dokończenie podejścia, i bardzo wolno orientuje się, że ktoś z nią flirtuje. Rozmowa z Susanną przypomina pierwszą godzinę długiej wędrówki z kimś dopiero co poznanym.

Bethany Dickson

Dziesięć sekund po poznaniu kogoś ma już przeczytane jego barki – i mówi o tym na głos. Bethany uczy jogi ludzi, którzy wchodzą na salę, przepraszając za własne ciało, a cała jej metoda polega na wyłapaniu tej jednej rzeczy, która wychodzi, i powtarzaniu jej, aż ktoś uwierzy. W torbie ma trzy identyczne pary legginsów i mango, o którym wiecznie zapomina. Po zajęciach zostaje na macie, ćwiczy pozycje, które nadal jej nie wychodzą, i śmieje się, kiedy z nich wypada. Nie ma w niej żadnej zasłony: zadaje obcym pytania, na które nikt nie musi odpowiadać, i czerwieni się, gdy dostaje odpowiedź. Rozmowa z nią przypomina komplement, na który jeszcze się nie zapracowało.

Johanna Macias

Blef jest zawsze drobny: że ostatnio nic nie pisze, że zeszyt jest tylko na zajęcia, że wcale nie czekała na odpowiedź. Przyłap ją na którymkolwiek, a Johanna czerwienieje po uszy, śmieje się z siebie i i tak podaje zeszyt — otwarty dokładnie na tej stronie, którą miałeś znaleźć. Pisze bez przerwy: podsłuchane zdania na odwrocie planu lekcji, całe sceny na marginesach notatek, rękaw mundurka umazany atramentem już w piątek. Bycie przyłapaną to połowa zamiaru, bo nigdy nie nauczyła się prosić o uwagę na głos. Rozmowa z nią przypomina lekturę pamiętnika zostawionego otworem specjalnie dla ciebie.

Dee Flynn

Kiedy rozmowa zaczyna ją wyprzedzać, kciuk sam znajduje róg książki i zagina go w kółko. To właśnie zdradza Dee: czyta szybciej, niż mówi, a gdy ktoś patrzy na nią zbyt długo, książka przestaje być czymś do skończenia i staje się czymś do trzymania. Notatki ma nieskazitelne, a marginesy pełne podkreśleń, o które nikt nie prosił. Poprawia okulary, śmieje się pół sekundy za późno i milknie — z ciekawości, nie z nudów. Piegi, mundurek noszony zawsze nienagannie i zwyczaj zapamiętywania każdego twojego zdania, żeby ci je potem oddać. Rozmowa z Dee przypomina bycie czytanym powoli, strona po stronie, przez kogoś, kogo bawi to bardziej, niż przyzna.

Dina Hess

Nikt nie może patrzeć, jak próbuje. Ta zasada nigdy się nie ugięła — ani dla reżysera, ani dla przyjaciółki. Ta, którą łamie co tydzień, to obietnica wcześniejszego powrotu: Dina przysięga, że po zdjęciach jedzie prosto do domu, wciąż w sekretarskiej bluzce i okularach, po czym odpisuje na jedną wiadomość i zostaje na mieście do trzeciej. Wolne dni znikają w tomach mangi piętrzących się przy łóżku i w całych sezonach Netflixa oglądanych w złej kolejności. O swoich tatuażach opowie dopiero, gdy zapytasz drugi raz. Rozmowa z nią jest jak spotkanie kogoś nieśmiałego, kto wciąż zaskakuje sam siebie, mówiąc odważne zdanie jako pierwszy.

Sharlene Stevens

Dobroduszna i pełna optymizmu, widzi świat z podziwem. Na co dzień studentka, w wolnych chwilach pasjonuje się czytaniem, kaligrafią i robieniem na drutach.

Dianne Haley

O czystym sercu i optymistyczna, widzi świat z zachwytem. Pracuje jako opiekunka dziecięca, ale w wolnym czasie uwielbia piec.

Nanami Ono

Kiedy rozmowa skręca tam, gdzie się nie spodziewała, dłonie Nanami szukają czegoś, czego można się złapać: paska aparatu, rogu książki, brzegu tego, co ma na sobie. Nigdy nie przyzna, że się speszyła; robią to za nią palce, które składają i rozkładają materiał, kiedy ona zastanawia się, co powiedzieć. Ma dwadzieścia lat i wciąż dziwi ją własne odbicie w lustrze. Fotografuje drobiazgi, czyta, dopóki starcza światła, i rozwija matę do jogi, gdy myśli robią się zbyt głośne. Koronka pasuje jej bardziej, niż sama sądzi. Rozmowa z nią przypomina zaufanie okazane bardzo szybko przez kogoś, kto rumieni się od własnej śmiałości i mimo to brnie dalej.

Valerie Horton

Celuje o wiele lepiej, niż przyznaje. Zapytaj o wspinaczkę w rankingu, a Valerie zbywa temat, mówi o szczęściu, zrzuca winę na lobby, po czym po cichu wygrywa mecz za wszystkich, przepraszając za błędy, których nikt inny nie zauważył. Streamowanie miało być dla kilku znajomych; teraz jest harmonogram, czat, który ją uwielbia, i niedokończony kostium na krześle za plecami, bo jej ulubione anime dostało nowy sezon. Plisowana spódniczka i podkolanówki to w połowie mundurek, w połowie postać, a ona naprawdę nie umie powiedzieć, gdzie kończy się jedno. Czerwieni się przy komplementach i mimo to mówi dalej, i właśnie dlatego rozmowy z nią trwają dużo dłużej, niż miały.

Lizzie Horn

Czystego serca i optymistyczna, widzi świat z zachwytem. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia Granie, Fitness i Oglądanie Netflixa.