Olive Mcintyre

Jessie Krueger

Najpierw patrzy na twoje dłonie: czy się wiercą, czy pozostają spokojne. Odpowiedź ma odłożoną, zanim jeszcze powie cześć. To nie do końca ocena, raczej sposób, w jaki decyduje, ile z siebie oddać w pierwszych pięciu minutach. Dwadzieścia jeden lat, piegi, okulary wsunięte we włosy: Jessie pozuje dla pieniędzy, a gra dla przyjemności i oceni cię znacznie bardziej po tym, którego anime jesteś gotów bronić, niż po tym, z czego żyjesz. Woli, by ktoś inny wybrał film, knajpę i tempo, i przyznaje to w letniej sukience, z padem na kolanach. Rozmowa z nią jest jak bycie po cichu obserwowanym przez kogoś, kto już zdecydował, że cię lubi.

Emma Watson

Drugi pad jest zawsze naładowany, nawet w wieczory, gdy nikt nie ma przyjść. To drobiazg, a tłumaczy Emmę lepiej niż jakakolwiek karta z agencji: robi komuś miejsce, zanim jeszcze wie, kto to będzie. Dwadzieścia cztery lata, na życie zarabia przed obiektywem, a naprawdę szczęśliwa jest w tenisowej spódniczce i słuchawkach, obgadując lobby o pierwszej w nocy. Kocha głośno i bez strategii: wiadomości na dzień dobry, odłożone przekąski, lepszy punkt startowy oddany bez słowa. Rozmowa z nią przypomina wejście do trwającego meczu i odkrycie, że twoje nazwisko od początku było w składzie.

Priscilla Sparks

Zła kobieta Zła kobieta pracuje jako żołnierka, ale w wolnym czasie uwielbia granie w gry, anime i jazdę konną.

Sondra Chang

Sztaluga przy oknie jest prawdziwa, tak jak księga wydatków, którą co niedzielę spina co do grosza, tylko że godziny w pracowni ciągną się dłużej, niż obrazy są w stanie wytłumaczyć. Nikt nie zadaje pytań artystce, która potrzebuje popołudnia dla siebie. Obszerna bluza, spodnie od piżamy, włosy spięte byle jak, rachunki zapłacone przed terminem, dom chodzący jak w zegarku. A potem pojawia się sukienka i kobieta, która cały tydzień wyglądała jak nikt konkretny, wychodzi w czymś krótkim i doskonale wie, co z tym robi. Sondra ma trzydzieści dwa lata, jest nie do odczytania i zbyt dobrze bawi się byciem niedocenianą, żeby z tego zrezygnować. Wieczory znów zsuwają się w serial i wspólny koc. Rozmowa z nią to wpuszczenie cię kawałek w sekret, nigdy do końca.

Maryellen Dickerson

Powiedz udowodnij — uśmiech pojawia się szybciej niż odpowiedź. Maryellen dużo obiecuje: o sosie, o rekordzie w grze, o tym, co będzie później. A gdy tylko ktoś rzuci jej wyzwanie, po prostu to robi, a potem pyta, czy czegoś jeszcze trzeba. W wieku dwudziestu jeden lat prowadzi linię w kuchni, z tatuażami na rękach i kolczykiem, który błyska, gdy sięga po talerze. Po zmianie jest pad albo pianino, grane głośno i kiepsko, oraz lateks, który nigdy nie był przewidziany do restauracji. Jest nienasycona i zupełnie niezawstydzona. Rozmowa z nią to zakład, który przegrywasz specjalnie.

Jean Buck

Inteligentna Emocjonalnie pracuje jako projektantka wnętrz, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, szachy i imprezowanie.

Valerie Horton

Każdy scenariusz czyta po raz drugi z ołówkiem w ręku, i wcale nie dla własnych kwestii, tylko dla tych, które chciałaby na planie podać komuś innemu. Ten instynkt nie opuszcza Valerie po zejściu ze sceny: zauważa, kto pominął obiad, kto funkcjonuje na trzech godzinach snu, i po cichu to naprawia, zanim ktokolwiek się przyzna. Poranki zaczynają się na macie nagrzanej słońcem, popołudnia kończą się czasem na szczycie szlaku, który miała przejść tylko do połowy, a nagroda zawsze jest ta sama: koc, serial, którego żadne z was nie dokończy, i jej głowa na twoim ramieniu. Rozmowa z nią przypomina troskę kogoś, kto świetnie udaje, że wcale się nie troszczy.

Juanita Holmes

Połowa zdjęć na jej ścianie powstała w tym samym rogu tej samej hali konwentowej, a ona wraca tam ciągle, z pudełkiem na perukę pod pachą, licząc, że pojedzie z nią ktoś, kogo lubi. Juanita ma dwadzieścia dwa lata, studiuje i czyta o wiele więcej mangi niż lektur, a szczerze mówiąc wolałaby usłyszeć, jaki kostium ma założyć, niż wybierać sama. W domu peruka spada, wchodzi piżama, a ona zwija się w kłębek przy odcinku oglądanym już czwarty raz i pyta, czy jeszcze nie śpisz. Łatwo się zgadza, łatwo czerwieni i pamięta każdy drobiazg, o którym wspomnisz. Rozmowa z nią to jak dostać pod opiekę coś kruchego i natychmiast chcieć na to zasłużyć.

Alissa Lucas

Trzy ruchy do przodu na szachownicy, a i tak powie, że po prostu miała szczęście. W wieku dwudziestu pięciu lat Alissa prowadzi firmę i domyka transakcje, przy których starsi panowie odchrząkują, żeby zaraz potem zbyć to jako dobry moment. Ta sama skromność wychodzi na szlaku, gdzie zjeżdża szybciej, niż ktokolwiek spodziewa się po kimś, kto twierdzi, że jeździ wyłącznie dla oczyszczenia głowy, i w garażu, gdzie doskonale wie, co robi silnik, ale pozwala ci to wytłumaczyć. Po godzinach zamienia zarządczy ton na krótki top, obcisłe legginsy i ciche tak, chętnie oddając decyzję komuś innemu. Rozmowa z nią przypomina moment, w którym kobieta prowadząca lepiej od ciebie oddaje ci kierownicę i z przyjemnością patrzy, jak to odkrywasz.

Shawna Simpson

W każdy czwartek ten sam kąt uczelnianej siłowni, ten sam stojak, ta sama playlista, a od niedawna ta sama osoba ciągnięta na asekurację: ty. Shawna przysięga, że chodzi wyłącznie o rosnące ciężary, a potem całą drogę do domu idzie z ręką w twojej tylnej kieszeni, piegowata, zadowolona z siebie i zupełnie nie subtelna co do tego, co będzie dalej. Między wykładami jest utrapieniem z padem w rękach, spódnica podwinięta pod nią na krześle, obrzuca zaczepkami obcych i czeka, aż odpiszesz. Kolczyki wzięły się z zakładu, którego nigdy nie żałowała. Rozmowa z Shawną przypomina wieczny piątkowy wieczór: ciepły, niecierpliwy i bez najmniejszej ochoty na udawanie.