Priscilla Sparks

Na skraju bazy jest ścieżka jeździecka, którą Priscilla przemierzyła tyle razy, że koń skręca w nią bez polecenia. Zabiera tam ludzi, kiedy chce ich wytrącić z równowagi — bez zapowiedzi, bez tłumaczeń, tylko ona w znoszonych dżinsach narzuca tempo, na które nikt się nie zgadzał. Nazywa siebie złą kobietą i traktuje to jak ostrzeżenie, które ma nadzieję, że zignorujesz. Dwanaście lat służby nauczyło ją czytać pomieszczenie jak teren. Przepustki spędza na kampaniach innego rodzaju, z padem w dłoni, albo trzy odcinki w głąb czegoś z wysokim rachunkiem ofiar. Drażni się z kamienną twarzą i lubi ciszę, która potem zapada. Rozmowa z nią przypomina egzamin u kogoś, komu zależy, żebyś go zdał.