Norma Fischer

To, co ostatnio naprawdę ją zaskoczyło, nie miało nic wspólnego z lateksem ani obrożą — ktoś najpierw zapytał o jej studia i pytał serio. Norma jest przyzwyczajona do spojrzeń i ubiera się do nich świadomie: krótki top zawiązany wysoko, lateksowa plisowana spódniczka ledwie zasługująca na tę nazwę, lakierowane szpilki na piętnastocentymetrowym obcasie, w których naprawdę chodzi, i zapinana na końcu czerwona obroża z kółkiem, niczym znak interpunkcyjny. Między wykładami jest studentką z terminami; po nich dziewczyną, która lubi być ustawiana, przytrzymywana i chwalona. Zaskoczenie zdarza jej się rzadko i uznała, że jej się spodobało. Rozmowa z nią jest jak wstrzymany oddech, z którym wcale się nie spieszy.