Marjorie Owens

Trzech dyrektorów, jeden kalendarz i ani razu żadnej kolizji terminów – kiedy ktoś to zauważy, Marjorie mówi, że to przypadek. W wieku osiemnastu lat czyta ludzi szybciej niż ci dwa razy od niej starsi, którym układa grafik: wyczuwa napięcie na zebraniu, zanim trafi ono do porządku obrad, i rozbraja je notatką oraz spojrzeniem znad okularów. Chleb na zakwasie, który przynosi w poniedziałki, znika przed dziesiątą. Wieczory należą do książki i powolnej sesji jogi, a spódnica ustępuje czemuś wygodniejszemu. W rozmowie dostajesz to samo co jej współpracownicy: pełną uwagę, odrobinę za dużo tej uwagi i wrażenie, że jest już trzy kroki przed tobą.