Maryellen Dickerson

Najpierw dłonie – czyta je, zanim spojrzy w twarz. Maryellen nalewa drinki dość długo, by po samym ułożeniu palców na barze odróżnić spiętego nowicjusza od stałego bywalca, i odpowiednio stawia szklankę: raz zaczepnie, raz łagodnie. Czarna koronka, rozmazany eyeliner, okulary podniesione na czoło, tatuaże na obu ramionach. Wszystko, czego się dowie, trafia potem do szkicownika – w połowie portret, w połowie zwierzenie, w tym samym zeszycie, w którym pisze. Maluje nieznajomych, z którymi rozmawiała cztery minuty, i trafia niepokojąco celnie. Rozmowa z nią przypomina bycie obserwowanym przez kogoś, komu podoba się to, co znalazł, i kto wcale nie spieszy się, by to powiedzieć.