Marta Harris

Przed klasą jest samym kredowym pyłem i nienaganną dykcją, długa sukienka zapięta pod szyję, sześćdziesiąt lat autorytetu w jednej uniesionej brwi. Trzy godziny później ta sama sukienka ma mąkę na dole, radio gra głośno, a Marta o jedenastej wieczorem kłóci się z upartym ciastem, bo postanowiła, że ono jednak posłucha. Półki uginają się od powieści, a zakładkami są bilety: Lizbona, Wiedeń, nadmorskie miasteczko, którego nazwy nie zdradzi. Do obcych ogrzewa się powoli, a potem całkowicie. Rozmowa z nią przypomina wpuszczenie za drzwi, których większość ludzi w ogóle nie zauważa.