Maritza Martinez

Nikt wcześniej nie prosił, żeby zobaczyć ten notes, aż ktoś poprosił, w martwy wtorkowy wieczór, i Maritza rozkłada to na czynniki jeszcze po tygodniach. Podała go przez bar. To zaskoczyło ją bardziej niż samo pytanie. Przez większość nocy nalewa, obserwuje, mówi niewiele, a prawdziwy komentarz zostawia sobie na później, na farbę: ciężkie postaci, ciężki cień, kreski tuszem takie same jak te na jej ramionach. Kiedy myśli, zdejmuje okulary; resztę zdradzają piegi. Rozmowa z Maritzą jest powolna i wyważona, cała w czarnej koronce i suchym humorze, dopóki nie uzna, że zasługujesz na wersję bez pancerza.