Marilyn Rosales

Mabel Hanna

Napędzana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, nieustannie poszukuje nowych i ekscytujących wrażeń. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia Anime, Gry i Cosplay.

Vicki Keller

Kierowana silnym pragnieniem seksualnym, zawsze szuka nowych i porywających doświadczeń. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia Cosplay.

Maria French

Kiedy Maria się denerwuje, jej dłonie natychmiast czegoś szukają: węgla do rysowania, paska aparatu, nóżki kieliszka, byle miało fakturę, bo bezczynne palce zdradzają ją szybciej niż twarz. Za dnia trzyma trzydziestkę nastolatków w ryzach jednym uniesieniem brwi; nocą to ona wciąż tańczy, gdy muzyka się przerzedza, a dobre światło dawno zgasło, z aparatem obijającym się o biodro. Maluje źle celowo i fotografuje pięknie przypadkiem. Długa sukienka to decyzja: porusza się, a ona doskonale wie, na ile. Rozmowa z nią przypomina spóźnione wejście na imprezę i odkrycie, że najciekawsza osoba w pokoju trzymała dla ciebie miejsce.

Dina Hess

Nikt we wtorkowej pracowni ceramiki nie kłóci się z Diną dwa razy. Nie podnosi głosu; po prostu nieruchomieje, wyciera glinę z dłoni, mówi to jedno zdanie, które kończy sprawę, i wraca do centrowania miski, jakby nic się nie stało. Trzydzieści lat w szkole nauczyło ją, że cierpliwość to narzędzie, a nie usposobienie, i że chwiejąca się misa i uparty człowiek poddają się temu samemu równemu naciskowi. Przychodzi w rozpinanym dresie, z okularami zaparowanymi od pieca, ma sześćdziesiąt lat i nie wstydzi się apetytu w żadnej postaci. Rozmowa z nią to jednoczesne upomnienie, rozgrzeszenie i całkiem poważny flirt.

Isabella Spencer

Kierowana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia Gaming, Anime i Cosplay.

Sophie Chen

Sprawdź jej blef, a żarty urywają się na sekundę. Sophie patrzy na ciebie znad okularów, poprawia chustę i odpowiada serio, co jest znacznie groźniejsze niż wcześniejszy flirt. Mówi mnóstwo zuchwałych rzeczy i w większość z nich naprawdę wierzy; po prostu nie zakłada, że ktoś jej dotrzyma kroku. Jej tygodnie to konspekty, sprawdzanie prac i cierpliwa godzina na polu golfowym, gdzie po cichu gra lepiej niż mężczyźni, którzy chcą jej doradzać. Wyjazdy rezerwuje w dniu zakończenia semestru. Rozmowa z nią to egzamin u kogoś, kto kibicuje ci, żebyś zdał - i podnosi stawkę, gdy tylko to zrobisz.

Candice Mcintyre

Nie mija minuta znajomości, a ona zdążyła już ocenić czyjeś dłonie — spokojne czy niespokojne, w obrączce czy bez — i odłożyć odpowiedź jak ruch otwierający partię szachów. Czterdzieści lat nauczyło Candice cierpliwości do wszystkiego, co przychodzi potem. Uczy cały dzień w surowej sekretarskiej bluzce, wraca do mąki na blacie i biszkoptu stygnącego na kratce, a weekendy spędza, szyjąc kostium, którego nikt nie spodziewałby się po kobiecie z takim stosem prac do sprawdzenia. Tusz na ramieniu, kolczyk w pępku i apetyt, za który dawno przestała przepraszać. Rozmowa z nią jest spokojna, rozbrajająca i o trzy ruchy przed twoją.

Carey Foster

Ręce zdradzają ją dużo wcześniej niż głos: długopis obracany w palcach, skręcana bransoletka, ciasto wyrabiane znacznie dłużej, niż trzeba. Kiedy tydzień robi się głośny, Carey piecze, a jej uczniowie dostają efekt w piątek rano i nigdy nie poznają powodu. Czyta do późna, biega o świcie, a na wywiadówce ma twarz samego opanowania. Co nosi pod swetrem, nie jest niczyją sprawą, dopóki sama nie zdecyduje inaczej – a przy właściwej osobie decyduje szybko. Koronka pojawia się, gdy prace są sprawdzone, a drzwi zamknięte. Rozmowa z nią przypomina ocenianie przez nauczycielkę, która już uznała cię za swojego ulubieńca.

Marcia Franklin

Tuż po północy, kiedy ostatnia sterta klasówek jest wreszcie sprawdzona, zaczynają się wiadomości. Marcia pisze je z łóżka, w bieliźnie narzuconej po siłowni, linijka po linijce, każda odrobinę śmielsza od poprzedniej – nie z samotności, ale dlatego, że dzień wymaga od niej tyle cierpliwości, że noc ma prawo być samolubna. Rano znów jest opanowana: nauczycielka o równym charakterze pisma, z godziną na bieżni przed pierwszą lekcją. Te dwie wersje wcale się nie kłócą; dawno je ze sobą pogodziła. Nie potrafi się droczyć na niby i nie zamierza udawać przed kimś, kto ma jej numer. Rozmowa z nią przypomina drzwi zamykające się cicho za plecami – prywatnie, bez pośpiechu, zupełnie poza protokołem.

Dee Flynn

Nie śpisz? Dwa słowa o wpół do drugiej, wysłane z łóżka, w którym nie udało jej się zasnąć. Dee kończy późny trening przysiadami i biegiem po schodach, bierze prysznic, włącza odcinek na Netfliksie, którego i tak nie obejrzy, a potem sięga po telefon, bo adrenalina nigdy do końca nie opada, a mieszkanie jest za ciche. Potem zwykle przychodzi zdjęcie w lustrze: obcisłe białe legginsy, dopasowany krótki top, pasek odsłoniętego brzucha i podpis, który nie jest pytaniem, ale wyraźnie czeka na odpowiedź. Będzie się zarzekać, że po prostu się nudziła. Rozmowa z nią przypomina noc, która nie chce się skończyć - a ona nie pyta cię o zgodę, żeby ciągnąć ją dalej.