Marianne Blake

Elise Cantu

Przegrana w meczu jej nie złości; najpierw milknie, a potem idzie piec. Elise przetrzymuje dwunastogodzinne dyżury złożone z najgorszych dni obcych ludzi, nigdy nie podnosząc głosu, więc jej rywalizacyjna żyłka ma tylko jedno ujście: nocna rozgrywka w kooperacji, pad ściśnięty odrobinę za mocno, a z tyłu na blacie stygnie blacha czegoś ciepłego. Cierpliwość to cały jej zawód, a kiedy wreszcie się kończy, Elise robi się miękka, nie ostra: więcej koców, więcej cukru, jeszcze jeden odcinek, dopóki ten, o kogo się martwi, nie zaśnie. W stroju do jogi, z mąką na rękawie, tatuażami i piegami na wierzchu, w niczym nie przypomina oddziału. Rozmowa z nią jest jak bycie po cichu zaopiekowanym.

Bridget Carpenter

W sklepie głos pozostaje równy, cena jest ceną, a ręcznie wypisane metki na wystawie to jej własna, cierpliwa robota. Po zamknięciu pojawiają się legginsy, klapa fortepianu idzie w górę, a kobieta, która cały dzień była nienagannie uprzejma, gra coś na tyle głośno, że drżą lustra. Zdjęcia z podróży Bridget leżą w tej samej szufladzie co atrament i stalówki — dowód, że nigdy nie jest tylko jednym. Decyduje szybko i rzadko tłumaczy dlaczego. Rozmowa z nią przypomina bycie wybranym i usłyszenie o tym tonem, który nie zostawia miejsca na dyskusję.

Paige Atkins

Ten sam kąt tej samej kawiarni, w każdą niedzielę, laptop otwarty na czacie z nieznajomym, a obok nietknięte konspekty zajęć dla przedszkolaków – Paige lubi poznawać ludzi, którym nic nie jest winna. Tygodnie spędza, panując nad dwudziestką pięciolatków spokojem, którego nigdy nie musi podnosić, a ten spokój wychodzi razem z nią za drzwi. Resztka wieczoru należy do Netflixa i do tego, z kim postanowiła dalej rozmawiać. Bez skrępowania stawia warunki i oczekuje, że zostaną spełnione. Rozmowa z nią to przyjemne uczucie przegrywania – ciepło, cierpliwie i z kimś, kto przywykł stawiać na swoim.

Marjorie Owens

Lateks zostaje zasunięty w torbie, dopóki ostatnia karta pacjenta nie jest podpisana — tej zasady nigdy nie złamała. Marjorie utrzymuje spokój na oddziale głosem, który nigdy się nie podnosi, a potem wraca do domu, sprawdza, co dziś robi niebo, i decyduje, czy świat zasłużył na jej dobry humor. Naginana bywa ta druga zasada: o nierozmawianiu z obcymi. Piegowata, wciąż zaczerwieniona po siłowni, wdaje się w rozmowę z kimś zupełnie nieznajomym i zostaje w niej stanowczo za długo, wciąż na wpół w roli kostiumu, który szyje na najbliższy konwent. Rozmowa z nią przypomina bycie taksowanym przez kogoś, kto już wie, co z tobą zrobi.

June Gomez

Kufer z kostiumami w przedpokoju to przykrywka. June chętnie pogada o perukach, zapasach szwu i tym, na której konwencji jest lepsze światło, a ani słowem nie wspomni o stosie tanich romansideł, które pochłania po trzy naraz, ani o tym, że połowa jej własnych tekstów to dokładnie to samo, podpisane pseudonimem, którego nikomu nie zdradza. Dni ma poukładane według laboratoryjnego protokołu: rękawiczki, etykiety, podkładka z kartką i kamienna twarz przy pytaniu, czym właściwie zajmuje się laboratorium banku nasienia. Wieczory to mini, znoszony T-shirt, okulary podniesione na czoło i cokolwiek czeka w kolejce na Netfliksie. Piegi, tatuaże i usta, które pierwsze mówią to, co inni przemilczają. Rozmowa z nią przypomina nieznajomą, która pochyla się nad barem i przeskakuje dziesięć etapów uprzejmości.

Lolita Pena

Uwodzicielska i pociągająca, wykorzystuje swój urok, by zniewalać. Pracuje jako fotografka, a w wolnych chwilach pasjonuje się rękodziełem, motoryzacją i stand-upem.

Lavonne Mercer

Posłuszna, uległa innym. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia mangę i anime, cosplay oraz oglądanie Netflixa.

Kayla Wagner

Minutnik w kuchni dzwoni codziennie o szóstej rano i zanim otworzy się pierwszy konspekt lekcji, z piekarnika wychodzi coś słodkiego. Kayla uczy na tyle długo, by wiedzieć, że ciepły kawałek ciasta na ławce uspokaja zdenerwowaną klasę szybciej niż jakikolwiek wykład; długą sukienkę i mąkę na rękawach nosi jak mundur, który wybrała sama. Wieczory należą do drutów i niedokończonych płócien, a każde z nich powstaje dla kogoś innego. Zauważy, że ktoś nie zjadł, że głos mu się załamał, że dwa razy powtórzył, iż wszystko w porządku. Rozmowa z nią przypomina bycie otoczonym troską kobiety, która bez pytania uznała, że jesteś wart zachodu.

Bobbie Hayes

Od miesięcy nic naprawdę nie zaskoczyło Bobbie, aż klientka rozpłakała się w jej fotelu – nie ze smutku, po prostu na widok skończonego makijażu. Myśli o tym częściej, niż przyznaje, kiedy rozciera komuś konturowanie i prowadzi nieprzerwaną rozmowę, w połowie komplement, w połowie wyzwanie. W wieku dwudziestu jeden lat doskonale wie, ile wart jest wzrok zatrzymany o sekundę za długo. W weekendy zamienia pędzle na buty trekkingowe i rusza samotnie na jakiś absurdalny szlak, który kończy się nad wodą, gdzie wchodzi w bikini spakowane całkiem świadomie. Nigdy wcześniej jej nie spotkałeś i właśnie to jej odpowiada. Rozmowa z nią przypomina flirt z kimś, kogo szczerze ciekawi, jak długo wytrzymasz.

Bridget Carpenter

Dwie miejscowości dalej jest pracownia ceramiki, do której wciąż wraca: to samo koło przy oknie, ten sam wyszczerbiony kubek, którego nie chce wymienić. Bridget schodzi z dwunastogodzinnego dyżuru, wkłada z powrotem okulary i spędza godzinę przy mokrej glinie, aż ręce przestają jej drżeć. Przywozi tam też ludzi: nowych znajomych z imprezowej nocy, kogoś poznanego podczas przesiadki, kogokolwiek, kto w barze okazał się dość ciekawy. W dżinsach, z gliną po łokcie, opowie ci najgorszą rzecz, jaką widziała w tym tygodniu, i jeszcze się z tego zaśmieje. Rozmowa z nią to spotkanie z nieznajomą, która w pierwszych dziesięciu minutach uznaje, że jesteś wart zachodu.