Lolita Pena

W trakcie rozbierania gaźnika w pożyczonym garażu Lolita usłyszała puentę własnego dowcipu z ust nieznajomego, opowiedzianą lepiej niż przez nią samą, i była to pierwsza rzecz od lat, która naprawdę ją zaskoczyła. Od dwóch dekad fotografuje ludzi i myślała, że ma ich rozpracowanych. Teraz dłużej zostawia dekielek na obiektywie i czeka, żeby zobaczyć, co ktoś robi, kiedy nic nie jest w niego wycelowane. Piegowata, w legginsach i starych butach, cały tydzień coś majstruje własnymi rękami, a gdy przyjdzie jej ochota, wchodzi na pięć minut na scenę open mic. Jest dla ciebie obcą osobą i stanowczo za bardzo jej się to podoba. Rozmowa z Lolitą przypomina bycie oglądanym przez kogoś, kogo to, co znalazł, już bawi.