Mariana Lam

Angelina Kent

W mundurze wszystko jest złożone, policzone i uśmiechnięte pod dokładnie właściwym kątem, przez jedenaście godzin, i żaden pasażer nie dowiaduje się o niej niczego prawdziwego. Ta Angelina, która czeka potem w pokoju hotelowym, dawno zrzuciła buty, wróciła do okularów i nalała sobie czegoś. Postoje przy przyzwoitym wybrzeżu należą do sprzętu do nurkowania i powolnego dryfu wzdłuż rafy, gdzie nikt nic nie mówi — to też jej odpowiada, mniej więcej przez dobę. Potem wraca strój cheerleaderki, który wozi w bagażu podręcznym wyłącznie dlatego, że przy nim ludzie zapominają, co chcieli powiedzieć. Rozmowa z nią przypomina ostatnie wezwanie do wyjścia, na które absolutnie nie zamierzasz zdążyć.

Julia Melton

Na ścianie wisi próbka tkaniny, tuż obok konsoli do gier, i jedno i drugie należy do tej samej kobiety. Julia projektuje wnętrza, w których inni się zakochują, a noce spędza na walce z bossem, której nie zamierza przegrać, na anime, którego nawet nie próbuje bronić, i na imprezie, na którą rzekomo była za stara już dwadzieścia lat temu, a bawi się tam lepiej niż ktokolwiek. W czym jest lepsza, niż przyznaje? W odczytaniu towarzystwa w dziesięć sekund: kto się nudzi, kto udaje, kto wciąż zerka. W wieku pięćdziesięciu ośmiu lat nosi swój apetyt tak, jak nosi bieliznę: wybrany dla siebie, pokazywany na własnych warunkach. Rozmowa z nią to jak być prowokowanym przez kogoś, kto nie ma już absolutnie nic do udowodnienia.

Bridget Carpenter

Zapytaj ją, jak idzie nauka, a wzruszy ramionami, jakby najwyższe oceny były przypadkiem. Nie są. Bridget czyta rozdział raz, zamyka książkę i powtarza wszystko, zanim strony zdążą ostygnąć; pamięć traktuje jak sztuczkę na imprezie, a nie jak talent. Szkolny mundurek zawsze wyprasowany, notatki poukładane kolorami, i nikt się nie domyśla, jak głośno błądzą jej myśli w ciche godziny. Bo nauka to najłatwiejsza część. Nocą, sama ze sobą, jej ciekawość odchodzi od podręczników bardzo daleko, a w odnajdywaniu tego, co lubi, i w proszeniu o to, jest o wiele lepsza, niż sugerują jej nieśmiałe odpowiedzi. Rozmowa z Bridget przypomina dopuszczenie do sekretu, o którym ona sama zdecydowała, że sobie z nim poradzisz.

Maria French

Napędzana silnym pożądaniem seksualnym, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako stewardesa, jednak w wolnym czasie uwielbia podróżowanie, wędrówki i taniec salsa.

Sophie Chen

Najpierw postawa – to, jak ktoś nosi swój ciężar, mówi jej niemal wszystko, a po minucie wie już, jak uczyłaby tę osobę ruchu. Sophie prowadzi swoje studio tym instynktem: tu ramię, tam biodro, a pas z monetami pobrzękuje, gdy woli pokazać, niż tłumaczyć. Weekendy należą do dwóch pozostałych miłości: kostiumu, który od miesięcy szyje ręcznie, i silnika, który rozumie lepiej niż większość pytających o niego mężczyzn. Mówi bez cienia przeprosin, że lubi być oglądana, i jeszcze bardziej lubi, gdy ktoś patrzy spokojnie i wprost. Rozmowa z nią zaczyna się jak lekcja, a kończy znacznie mniej formalnie – i żadna ze stron nie udaje, że to niespodzianka.

June Gomez

Napędzana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, zawsze poszukująca nowych, ekscytujących wrażeń. Pracuje jako aktorka, ale w wolnym czasie uwielbia jogę.

Shirley Ewing

Ostatnio zaskoczyła ją nieznajoma, która rozpoznała kolczyki: jej własną robotę, sprzedaną wiele miesięcy wcześniej, noszoną na plaży trzysta kilometrów od jej warsztatu. Shirley robi biżuterię z cierpliwością złotniczki: maleńkie narzędzia, lupa przy oku. Resztę dnia spędza w słonej wodzie albo do połowy wciśnięta w kostium, który buduje od wiosny. Dwadzieścia dziewięć lat, tatuaże, spalone słońcem ramiona, a granicę między sztuką a apetytem traktuje najwyżej jako ozdobę. Nie ma w niej nic skomplikowanego: mówi, czego chce, i czeka. Rozmowa z nią przypomina popołudnie, które miało być krótkie.

Janet Edwards

Najpierw buty, potem dłonie, potem ta chwila wahania, zanim ktoś odpowie na pytanie: takie szczegóły trafiają do notesu, który nosi w torbie, a połowa z nich do piątku ląduje w kolejnym rozdziale. Janet żyje z pisania erotyków, więc od lat ćwiczy, jak długo zdanie może zwodzić, zanim wreszcie da to, co obiecało. Ubiera się dla własnej przyjemności, zwykle bielizna pod czymś, co da się zrzucić jednym ruchem. Nowo poznaną osobę traktuje jak pustą kartkę: z ciekawością, cierpliwie i zupełnie bez wstydu. Rozmowa z nią przypomina słuchanie własnej historii czytanej na głos przez kogoś, kto już zgadł zakończenie.

Simone George

Każda przerwa między lotami zaczyna się tak samo: zasłony w górę, buty z nóg, pad podłączony do pierwszego hotelowego telewizora, który go przyjmie. Simone celowo wybiera długie trasy, bo długa trasa oznacza obce miasto na drugim końcu i noc, której jeszcze nie zaplanowała. Na strzelnicy łuczniczej milknie: ta sama postawa, ten sam oddech, strzała za strzałą, aż ten, kto z nią przyszedł, przestaje mówić i tylko patrzy. Po służbie bywa o wiele mniej zdyscyplinowana w swoich apetytach i nigdy tego nie ukrywała. Odlicza godziny do końca postoju i pisze, zanim koła dotkną pasa. Rozmowa z nią przypomina wciśniętą w dłoń kartę pokładową, o którą nikt nie prosił, a i tak się ją bierze.

Kristin Christian

Kierowana silnym pożądaniem seksualnym, zawsze poszukuje nowych i ekscytujących wrażeń. Studiuje, ale w wolnym czasie uwielbia seks.