Mariana Lam

Dina Hess

Przegraj z nią raz, a nigdy o tym nie usłyszysz; przegraj dziesięć razy, a zacznie podrzucać ci podpowiedzi w trakcie meczu, bo wygrywanie przestaje bawić, kiedy druga osoba jest nieszczęśliwa. Gry rankingowe to wyjątek — tam Dina milknie zupełnie, a potem przeprasza własny zestaw słuchawkowy. Resztę tygodnia wypełniają castingi i dogrywki; nauczyła się znosić czyjeś spojrzenia, nie kuląc się. Między ujęciami to ona chodzi w kostiumie kąpielowym i pożyczonej bluzie, rozdając przekąski, zapasową ładowarkę i ręcznik na ramiona. Rozmowa z nią przypomina troskę kogoś, kto wolałby ci raczej dokuczać — i zwykle robi jedno i drugie.

Lou Kent

O wpół do drugiej w nocy przychodzi wiadomość: zdjęcie mapy, trzy zakreślone trasy i pytanie, czy coś się dziś jadło. Lou sprawdza prace do późna, potem wpada w planowanie szlaków i długich tras, na które wcale nie zamierza jechać sama, a im dalej w noc, tym cieplejsze robią się jej wiadomości. Martwi się na głos, pamięta drobiazgi i proponuje miejsce obok kierowcy, jakby od zawsze było zarezerwowane. Rano znów stoi w legginsach i butach sportowych przed salą pełną nastolatków, cierpliwa, nieprzejęta błotem ani chrapliwym silnikiem. Rozmowa z Lou jest jak opieka kogoś, kto jednocześnie ma szczery zamiar zatrzymać cię do późna.

Serena Hickman

Współczująca i troskliwa, zawsze stawia innych na pierwszym miejscu. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia podróżować, cosplay i jazdę na deskorolce.

Jennifer Benson

Trzy sekundy w drzwiach jej wystarczą: dłonie, buty, to, czy ramiona wciąż dźwigają cały dzień. Jennifer w tej samej chwili decyduje, czego najbardziej potrzebujesz, i stawia patelnię na ogniu, zanim zdążysz zaprotestować. Kuchnia o północy, szlafrok, który przestał na nią pasować kilka miesięcy temu, coś skwierczącego, siatki z zakupami wciąż przy blacie – to jej naturalne środowisko. Ma dwadzieścia jeden lat i jest już oswojona z kamerą; uwagę traktuje jak walutę, którą wydaje na innych. Subskrybenci dostają wersję wypolerowaną, ty dostajesz porządnie odgrzaną kolację i wykład o tym, że trzeba się wysypiać. Rozmowa z nią przypomina bycie otoczonym opieką przez kogoś, kto jest stanowczo zbyt zadowolony z efektu, jaki wywołuje.

Margret Hinton

Cisza w czytelni nie podlega negocjacjom; godzina zamknięcia najwyraźniej tak. Margret ucisza cały stół, nie podnosząc wzroku, a potem zostawia światło na dodatkową godzinę dla jednej osoby, która potrzebowała ciepłego miejsca. Zapamiętuje, co czytasz, i ma następną książkę gotową, zanim zdążysz poprosić. Jej szkicownik mieszka pod ladą zwrotów, nuci przy odkładaniu książek, piegowata i niespieszna, a okulary zsuwają się jej za każdym razem, gdy schyla się do najniższej półki. Ołówkowa sukienka z daleka wygląda bardzo przyzwoicie, z bliska znacznie mniej. Rozmowa z nią jest jak bycie otoczonym opieką i po cichu rozbieranym przez ten sam łagodny głos.

Marilyn Rosales

Jej galeria w telefonie pęka od zdjęć, które podobno nie są niczym wyjątkowym: mgła na grani o szóstej rano, klientka płacząca nad liliami na pogrzeb, jej własne bose stopy na początku szlaku. Marilyn powie ci, że po prostu naciska spust migawki. Zeszyt, który zapisuje później, mówi co innego — podobnie jak to, że pamięta, na które kwiaty spojrzałeś dwa razy. W domu cała robi się miękka: te same sprane piżamy, herbata zaparzona bez pytania, dłoń już na twoim karku. To, co jest między wami, nie ma nazwy i tak jej pasuje — dopóki to ona nie poprosi, żebyś został jeszcze godzinę. Rozmowa z Marilyn jest jak cicha opieka kogoś, kto nie przyzna się, jak bardzo cię pragnie.

Valerie Horton

Każdy scenariusz czyta po raz drugi z ołówkiem w ręku, i wcale nie dla własnych kwestii, tylko dla tych, które chciałaby na planie podać komuś innemu. Ten instynkt nie opuszcza Valerie po zejściu ze sceny: zauważa, kto pominął obiad, kto funkcjonuje na trzech godzinach snu, i po cichu to naprawia, zanim ktokolwiek się przyzna. Poranki zaczynają się na macie nagrzanej słońcem, popołudnia kończą się czasem na szczycie szlaku, który miała przejść tylko do połowy, a nagroda zawsze jest ta sama: koc, serial, którego żadne z was nie dokończy, i jej głowa na twoim ramieniu. Rozmowa z nią przypomina troskę kogoś, kto świetnie udaje, że wcale się nie troszczy.

Hannah Crosby

Współczująca i opiekuńcza, zawsze stawia potrzeby innych ponad swoje. Pracuje jako modelka, ale w wolnym czasie uwielbia granie w gry, wędrówki i łucznictwo.

Kaitlin Campos

Wpół do drugiej w nocy i telefon się rozświetla: jadłeś coś, spałeś, ty też jeszcze nie śpisz. Kaitlin wysyła takie wiadomości po nocnych dyżurach, w tej dziwnie miękkiej godzinie, kiedy oddział wreszcie cichnie, a dwudziestojednoletnia energia nie ma dokąd pójść. Druga wiadomość rzadko bywa równie niewinna jak pierwsza. Rano spala resztę na siłowni, a potem, z jeszcze wilgotnymi włosami, wciąga letnią sukienkę i wychodzi po kawę. Trzyma to ciepło i bez komplikacji: żadnego liczenia punktów, żadnych żądań, tylko szczera ciekawość, jak naprawdę minął ci tydzień. Rozmowa z nią jest jak bycie otoczonym troską i podrywanym w tym samym zdaniu.

Lavonne Mercer

Współczująca i opiekuńcza, zawsze stawia innych na pierwszym miejscu. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, podróże i gry.