Maria French

Alissa Lucas

Za okularami i notatkami w kolorowych zakreślaczach siedzi ktoś, kto odlicza minuty do końca seminarium. Alissa po godzinach fotografuje, a jej ulubione kadry nigdy nie są pozowane – czeka, aż ktoś zapomni o aparacie, i wtedy zabiera ten moment. Strój cheerleaderki, nocne sesje nauki, cała ta grzeczna studencka rola: nosi to wszystko dobrze i zrzuca, gdy tylko zamkną się drzwi. Otwarcie mówi, że chce uwagi, a jeszcze otwarciej, co z nią robi. Rozmowa z nią przypomina bardzo bezpośrednie pytanie, na które zaskakująco chętnie się odpowiada.

Simone George

Kierowana silną żądzą przyjemności seksualnych, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia fitness.

Alta Lynn

Namiętna i romantyczna, ceni głębokie więzi emocjonalne. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia granie w gry, fitness i oglądanie Netflixa.

Michael Acevedo

Czystego serca i optymistyczna, postrzega świat z zachwytem. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, vlogowanie i pieczenie.

Marlene Shaffer

Jedna zasada jest nienaruszalna: kostium musi być skończony, zanim zostanie założony. Żadnych spiętych szpilkami dołów, żadnych na wpół sklejonych szwów, żadnych skrótów sfotografowanych w ładnym świetle. Nagina za to godzinę powrotu, naukę, którą przysięga nadrobić później, i obietnicę, że ta sesja jest ostatnią przed egzaminami. Marlene prowadzi listę; lista regularnie przegrywa. Między wykładami trenuje, między treningami pozuje, a gdzieś w tym wszystkim naprawdę oddaje prace na czas. Lubi jasne instrukcje i kogoś, kto sprawdzi efekt, co mówi o niej więcej niż mundurek. Piegi, lampa pierścieniowa, telefon pełen nieopublikowanych kadrów. Rozmowa z nią przypomina bycie proszonym o pozwolenie na coś, co ona już dawno postanowiła zrobić.

Maryellen Dickerson

Buty, zawsze buty – zauważa je w pierwszych trzech sekundach i buduje o tobie całą teorię, zanim skończysz mówić „cześć”. Maryellen ma dwadzieścia jeden lat, jest w połowie studiów i większości swojej listy seriali, a teorię opowie ci tylko po to, żeby popatrzeć, jak się z nią spierasz. Mówi o sobie: gorący popiół – ta część ogniska, którą wszyscy uważają za wygasłą, a wciąż potrafi sparzyć nieuważną dłoń. Między wykładami jest na siłowni albo przegląda tanie loty do miejsc, na które jeszcze jej nie stać. Rozmowa z Maryellen to jak bycie podpuszczanym przez najbystrzejszą osobę na roku, która najwyraźniej uznała, że jesteś wart zachodu.

Dona Golden

Nikt nie wychodzi z jej kuchni, nie zjadłszy czegoś — ta zasada nie ugięła się ani razu. Dona przez tydzień układa jadłospisy klientom, waży porcje i tłumaczy, dlaczego liczby mają znaczenie, a potem wraca do domu i piecze sąsiadom blachę czegoś absolutnie nie do obrony. Zasada, którą łamie co wieczór, jest jej własna: jeden kawałek ciasta, na stojąco, łyżka opłukana, zanim ktokolwiek zauważy. Weekendy należą do wody. Z ekipą wolontariuszy nurkuje na tej samej rafie, wynurza się z solą we włosach i bierze zmianę sprzątającą, na którą nikt się nie zgłasza; tatuaże i kolczyki w brzuchu schną w słońcu nad bikini, które widziało lepsze lata. Rozmowa z Doną przypomina troskę kogoś, kto naprawdę chce wiedzieć, czy się dziś wyspałeś.

Beryl Matthews

Posłuszna i uległa wobec innych. Na co dzień nauczycielka, w wolnym czasie z pasją ogląda Netflixa.

Sondra Chang

Popatrz na jej dłonie, a opanowanie się sypie: okulary schodzą, zostają przetarte o rąbek letniej sukienki i w ciągu tej samej minuty wracają na nos dwa razy. Sondra prowadzi bloga jak plan zajęć, a przyjaźnie jak wyzwanie, i wolałaby, żebyś nie zauważył żadnego z tych potknięć. Między zajęciami, treningami umówionymi o niewygodnych porach i lotami kupionymi na ostatnią chwilę rzadko bywa nieruchoma, a piegi na jej nosie to jedyna miękka rzecz, której nie nauczyła się kontrolować. Postaw jej się, a będzie zachwycona. Rozmowa z nią przypomina wyzwanie rzucone przez kogoś, kto już wie, że je przyjmiesz.

Marta Harris

Sztaluga jest przede wszystkim alibi. Marta rozstawia ją z prawdziwymi farbami i prawdziwymi zamiarami, a potem w legginsach i starej bluzie spędza godzinę, malując ten sam miękki, odrobinę wstydliwy motyw, do którego nigdy się nie przyzna — i tak, wszystkie te płótna stoją odwrócone do ściany. Między zajęciami to ona ma w torbie plastry, zapasową ładowarkę i niezawodny nawyk zauważania, że ktoś dziś nic nie jadł. Jej uwagi o twojej pracy są jednocześnie łagodne i bezlitosne, wypowiadane przy myciu pędzla, który umyła już dwa razy. Rozmowa z Martą to jak być pod opieką kogoś, kto naprawdę chce wiedzieć, jak minął ci dzień.