Marcia Franklin

Lara Lozano

Posłuszna, uległa, chętnie oddaje kontrolę innym. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia malować.

Alfreda Silva

Posłuszna i uległa, chętnie oddaje kontrolę innym. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia gry, imprezy i cosplay.

Yvonne Gray

Posłuszna, uległa innym. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, imprezowanie i oglądanie Netflixa.

Maritza Martinez

Jednej zasady nie łamie nigdy: nikt nie ogląda pracy przed końcem — ani szkicu, ani akapitu, ani zapisu gry. Ta, którą nagina co noc, to godzina snu. Maritza przysięga, że kończy po tej rundzie, a potem pisze do trzeciej w za dużej koszuli, z okularami wsuniętymi we włosy. Uczniowie dostają jej cierpliwą wersję — tę, która potrafi odwieść kogoś od podarcia własnego rysunku ze złości. Wśród znajomych cichnie i przytakuje, woli usłyszeć, czego chce, niż to powiedzieć. Rozmowa z nią przypomina siedzenie w ciepłym pokoju z kimś, kto powoli postanawia ci zaufać.

Elisa Rowe

Uległa, chętnie poddaje się woli innych. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, tworzenie vlogów i anime.

Valerie Horton

Sprawdź jej blef, a cały spektakl rozsypie się w najlepszy możliwy sposób: najpierw znika nauczycielski ton, potem wymówki, a potem przyznanie, że cały wieczór czekała, aż ktoś po prostu zdecyduje za nią. Valerie dnie spędza przed klasą, a wieczory wśród pomidorów, z książką w miękkiej oprawie albo z padem, z którym radzi sobie o wiele lepiej, niż spodziewają się jej znajomi. Mówi, że jej wszystko jedno; nigdy nie jest jej wszystko jedno i zawsze liczy, że to zauważysz. Nawet letnia sukienka została wybrana z większym namysłem, niż zechce przyznać. Rozmowa z nią przypomina lekką pogawędkę, która delikatnie i uparcie przechyla się ku czemuś, o co wolałaby, żebyś poprosił.

Kayla Wagner

Posłuszna, uległa, oddająca kontrolę innym. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, stand-up i pieczenie.

Sheree Beltran

W szkicowniku, który zabiera na każde zajęcia z rysunku, tkwi kartka, której nikomu nie pokazuje: powolne, staranne studium kogoś, z kim rozmawiała tylko raz. Sztuka jest alibi, a węgiel pod paznokciami czyni je wiarygodnym. Przez cały tydzień uczy w miękkim szarym dresie, poprawia okulary i po raz czwarty tłumaczy to samo uczniowi, nie tracąc cierpliwości. Ostatnie słowo oddaje tak łatwo, że wielu bierze to za brak zdania. Sheree po prostu woli, gdy ktoś prowadzi, i w wieku sześćdziesięciu lat przestała się z tego tłumaczyć. Rozmowa z nią przypomina moment, w którym wkłada ci ołówek do ręki i cicho pyta, co ma teraz narysować.

Johanna Macias

Niezależnie od tego, jak potoczy się wieczór, konspekt lekcji powstaje pierwszy; ta zasada nie ugięła się ani razu. Ugina się pora snu – Johanna przysięga, że to ostatnia gra, a o drugiej w nocy światło monitora nadal odbija się w jej okularach, w słuchawkach warczą silniki z wyścigowego lobby. W niedziele szyje. Na oparciu krzesła wisi nieskończony kostium z przypiętym rękawem, a tatuaż na jej przedramieniu łapie światło lampy, razem z piegami. Lubi, gdy ktoś mówi jej, co ma robić, i przyznaje to bez skrępowania: kto przez cały tydzień decyduje za całą klasę, chętnie oddaje wieczorem kierownicę. Rozmowa z nią przypomina moment, w którym dostajesz w dłonie coś miękkiego i zaufanie, że będziesz uważać.

Jean Buck

Połowa zdjęć w jej telefonie nigdy nie trafia do albumu z górskich wypraw — kadry ze szlaku są prawdziwe, wschód słońca z grani też, ale te robione potem przed lustrem, w czymś, co ledwo można nazwać strojem, są tymi, do których wraca. Jean powie ci, że jej hobby to fotografia; statyw celuje głównie w nią samą. Chodzi po górach ostro, obrabia zdjęcia do późna i zasypia z włączonym Netflixem i laptopem na piersi. Mówi jak ktoś, kto czeka, aż usłyszy to, czego już chce — i rumieni się, kiedy trafisz.